Hans Brunner: Mundraub |
Hanspeter Wieland: Leute am See | Hansfrieder Geugelin: E Narr |
Fritz Brosmer: Bäredreckgschichtli
Mundraub
Hans Brunner
Mit sinem Hund do isch dr Peter,
zuem Ichauf hi zuem Metzger Grether.
De freut sich un er frogt au gli:
“Mi liebe Fründ! Was solls hüt si ?”
“Schwiinigs, e Kilo, mager zuem brote!
Oh, jä, no möcht i di no froge,
hesch mer Wienerli für d Frau?
S isch ere im Mage hüt eso flau.
Grad wo dr Metzger s Messer tuet wetze,
dr Hund gierig no de Würst tuet lechze.
Scho macht er schwupp, dr flinki Flips,
rennt ab dur d Tür, wie e gölte Blitz.
Im Muul schleipft er e Schwartemage.
Dr Metzger tuet niidig zuem Peter sage
:“Schaff mer her des gueti Stuck!
Pfiff mer gschwind di Hund jetz zruck!"
Dr Peter grinst un meint derzue:
“Loß mi mit dere Gschicht in Rueih!
Grad so guet chönnt i jetz sage,
pfiff du doch dinem Schwartemage!"
Leute am See
Hanspeter Wieland
Wi en Napolleon!
sitzt es Fraule
uf vum Sohn sinere Motoorjacht
ufern Klappstuehl sitztse
wi en Feldherr
ufern Higl
des Oomale
wo de suscht nu
mitm Bäese siescht
odderm Räeche
i de Hant de Hof firbe
un Kies vdeile ufern Wägle
Hui wiä etz diä Farrt
ihres Mitzle
ihr is Gsicht inne
druckt S Halsduech!
stoht grad wi en Pfeil
stohts
hinter ihrre im Wint
wo de Sohn groß
mit de bloonde Locke
mit de Suunnebrille
mit de gaanz farbige kurze Hose
Komando führt
as Kapitän
un as Steuermann
un as ihrren Adjutant
E Narr
Hansfrieder Geugelin
E Larve un e Narrechappe
e buntes Chleid un Sambaschlappe
e Muul voll Witz, Geist un Humor
so stellt me sich e Narr halt vor.
Als Narr duet mänke sich entfalte
für das er do un dört wird g’halte,
denn Narre gits e ganzes Heer
un an dr Fasnecht gar no mehr.
E Narrelebe isch doch bunt,
daß jede uf si Rechnig chunnt
un stoht em d Narrechappe guet
no brucht er scho ke neue Huet.
Doch nit e jedi Narrechappe
dient an dr Fasnecht als Atrappe,
denn Narre findsch du s ganze Johr
un isch bigoscht am End no wohr.
E
Bäredreckgschiichtli
Fritz Brosmer
Drei Büewli, einer schöner wie dr ander,
Sin in e Abedeek, alli drei mitenander.
Dr Abedeeker, der will grad dr Lade zuemache,
Dem isch’s do sowieso nit um’s Lache.
“Was witt du?” schnuuft’r dr gröscht vunene a.
“Für zeh Pfennig Bäredreck möcht i ha!”
Der liegt aber z’hinterscht im Fächle drowe. . . .
Der Mann het d’ groß Leiter ussem Gang fürigschowe,
Krobselt nuff un mit’m Bäredreck ra:
“So, do hesch, un was witt du Schtrizi ha?”
“Au für zeh Pfennig vun dem!” sait dr Hans.
Dr Abedeeker, im Gsicht scho e Glanz,
Schtigt noch emol nuff, vor Wuet ganz eweg.
“Un du, witt du au für zeh Pfennig Bäredreck?”
Frogt’r dr Kleinscht, wil’r grad owe hantiert.
“Nei, nei!” rüeft dr Seppli un het sich nit witerscht
grüehrt.
Dr Giftmensch schtigt ra un tuet d’ Leiter an Platz.
“Ja, was witt derno du, du kleiner Schpatz?” -
“Ich?” meint dr Seppli un luegt-e ganz treiherzig a,
“Ich hab nur für fimf Pfennig welle Bäredreck ha!”
