Richard
Gäng: Feldmüsli | Emilie Kastel: Dr
Unfriede | Erich Thoma: Hesch g´seh?
| Hans Flügel: De Punkt un s Komma |
S Feldmüsli
Richard
Gäng
E Müsli chunnt vom
Feld i d’Stadt
un lauft am Trottwar no
un denkcht: “Adje, du dürri Matt,
jetz würds mr besser goh.
Jetz kchrieg i
Schunke, Chäs un Züg,
Himbeerisaft un Wi.
Da git e Gnages und e Gsüg,
ganz Lager voll sind mi.”
So rennts am Rand
vom Trottwar no
am härte, gäche Rai.
Jetz siehts di erste Hüser stoh
un suecht en Weg i d’Stei.
Do isch i d’Stroß en
Gatter gleit,
es schmöckcht durdur und schnuft.
Es druckcht si freidig dri und gheit
is Senkloch und versuft.

Dr Unfriede
Emilie
Kastel
Zuer Zit heärt mr
doch wit un breit
nur Unfriede un Kreägsgeschrei.
Do mueß mr sich au hitt noch froge,
het d’ Maenschheit dr Verschtand verlore?
Do deän si
kaempfe,morde, braenne,
un d’ Maensche meän ums Laewe raenne.
S het Hunger gae, viel Leid un Traene,
ä maenge wird mr nimmi saehne.
Ä maenger d’ Heimet
nimmi find’t,
will wieder zruck mit Frau un Kind.
Haen daenn deä Maensche noch ä Glauwe,
waenn sie im Land dr Friede rauwe.
Drbi het keiner
ebbis gwunne,
‘s sott endlig aller Kampf verstumme.
Doch will mr jetz doch ‘s beschte hoffe,
wu d’ Friedenstruppe i sin troffe,
daß wieder Fried ikehrt ins Land,
un d’ Litt gaen änander wieder d’ Hand.

Hesch g’seh?
Erich
Thoma
Hesch g’seh? Sie
dräiht e buntes Chleid
Statt schwarz, so wie sich’s g’hört im Leid
Hesch’s g’hört? Er het sich scheide loh
U het defür e Jüngri g’noh
Hesch g’hört? Si hän
e Unfall g’ha
Un sin sit dörther übel dra
Hesch g’hört? Mr göhn im Endi zue
In alle Blätter liest mr’s g’nue
I ha’s au g’seh,
ha’s müesse höre
Doch zueviel Elend duet mi störe
I möcht mi au e bizli freue
Möcht jede Tag no d’ Sunne seh
Nit alles, was i mach bereue
Das loss i mir vo keinem neh
Im Arme-Teufel
duet’s nit nütze
Wenn i Angscht und Mitleid ha
I due en lieber unterstütze
Dann sin mir beidi besser dra
Drum läs i nümi jedi
Zitig
Hör nümi jede Radio-Fruscht
Lueg nüm in d’Röhre g’spannt und gittig
Jetzt macht mr’s Läbe wieder Luscht

De Punkt und s Komma
Hans
Flügel
En Punkt hät zu mene
Komma gsait,
wie schwer er a sim Schicksal treit.
“Nimmt mes genau, bin i für d Katz,
i bin doch nünt als s End vum Satz.
E Pausezeiche beschtefalls,
des ganz Geschriibs stoht mr am Hals.”
Do monnt sell Komma:”Liebe Punkt,
hör uf mit Schwätze, los, mich dunkt,
grad du häsch zletscht en Grund zum Klage,
wa solled dänn mir andre sage?
Nimm doch zum Bispiel etz mol mich,
i bin doch nu en krumme Strich,
e Strichle, z mitte ime Satz
und meischtens no am letze Platz.
Nu du bisch öbber, doch it mir,
wo gohts groß wiiter? Blos noch dir!”
Etz sinds enand no faschd an Hals,
daß it glii brieket händ war alls.
Doch dänn händ sich die beide gsait,
stark werrets nu durch Einigkeit.
Blos so ka uf die Dauer gsäe
öbis Neus Gestalt
anäe.
Me glaubt, dasses sit seller Ziit,
de keibe schwierig Strichpunkt giit.
