Eberhard Flamm: Leitpfeschtli |
Georg Kleis: Rich will i wäre |
Hedwig Salm: Der gsund Patient |
Fritz Brosmer: Au e Fortschritt
Leitpfeschtli
Eberhard Flamm
Uf allene
wichtige Strooße
sihsch si alli fuchzig Meter.
D Leitpfeschte.
Si zeige dr au
bi schlechtem
Wetter, aß dr uf em rechte
Weg bisch.
Wie isch des
mit em Lewensweg?
Rich will i wäre
Georg
Kleis
Rich will i wäre, unn wänn i verreck!
Het er gsäit.
Schaffe muäß mer, wänn mer zuä ebs
kumme will!
Het er als
gsäit.
Unn was i här gi, des hawi nimm!
Des het er
vielmol gsäit.
Schbände! Brot für die Welt! des dät grad
noch fähle, diä solle au ebs schaffe!
Het er gsäit.
Wer git dänn mir ebs? Niämes!
Het er als
gsäit.
I will au gar nix von ebrem, i kumm
schun zuä ebs!
Het er gsäit.
Wänn i so widderscht mach, drono hawis
ball gschafft!
Het er sich
gsäit.
Awer noni genuä, noch meh wot i han!
Het er gsäit.
Wu viel isch, will viel hin!
Het er gsäit.
Noch ä paar Jährle, no will i langsam
mache, no langts mer.
Unn no wot i läwe.
Het er sich
gsäit.
Awer no, wu er gmäint het, ‘s dät lange,
het er dr Löffl wäggworfe.
Un no het er
nix meh gsäit.
Der gsund Patient
Hedwig Salm
Er cha im Lebe
guet kutschiere,
des het er notno g’lehrt, s isch wohr!
Wenn er sich selber will kuriere,
haut er im Dokter hinters Ohr.
Es fehlt em vil - schier jede Morge
isch scho ne neui Chrankhet do.
E plogte Ma, macht er sich Sorge,
gli mueß der Helfer zuenem cho.
Gern chauft er d
Pille mit Traktätli,
wo selbe gwissehaft verschribt.
Eis schluckt er - s ander lit im Lädli -
Do lueg, was alles übrig blibt!
Es isch e ganzi Sammlig, jere,
was het das g’chostet, frog mi nit!
Mii Chranke cha ders gnau erchläre,
er isch grad wieder gsund un fit.
“I ha s halt
notno glehrt, mi z’bsinne!
Un denks menggmol bim gröbste Schmerz:”
“I ha der Dokter in mir inne,
er wachst mer zmitts im eigene Herz!”
“I ha zuem Gsunde halt der Wille!”-
Zmols lauft er a, würd pudrig rot-
Er längt in s Lädli, schluckt e Pille:
“Das mach i numme so für d Not!”
Au
e Fortschritt
Fritz
Brosmer
S Löwewirts Mäxli geht in d’erscht Klaß
drei Johr scho - do macht’s’m welleweg Gschpaß!
Dr Appetit isch sunscht guet, dert kamm’r nit klage,
un d’ Schpottnämme für d’Lehrer kann’r au alli scho
sage.
Doch dr Lehrer, der därf mr nit üwer-e froge,
der findet in jedem Fach drei, viär Hooge:
nit emol üwer drei nus kann dr Mäxli jo zelle -
wiä der emol schpeeter wurd Wirt wäre welle!?
Doch - emol, ame Mändig, kunnt mi Mäxli un schtrahlt,
als hätt’m ebber e Pfund Meßmocke zahlt:
“Herr Lehrer, jetz zell i awer witterscht wiä bis
uff drei!” -
“So isch recht, Mäxli, wenn’s klappt, hesch morn
frei!”
Mi Büewli schpretzt uff un brüehlt nit schlecht:
“Eins - zwei - drei - gsuffaa! - Isch-es jetz
recht?”
