Heidi Knobloch:
Sternlima | Monika Schreiber-Loch:
Scheidungs-Waise |
Bruno Epple: Zmitts im November
|
Georg Kleis: Numme nit jomre
Sternlima
Heidi
Knobloch
Bisch uf eimol vor mer gstande,
dört, wo d Wolke voller Sorge
an dem trüebe chalte Tag,
an dem dunkle fremde Morge
hänke bis an Gartehag.
Bisch uf eimol vor mer gstande,
un durch d Wolke voller Sorge
glänze durch de fremdi Tag
Glitzersternliträumgirlande,
dass mi wider freue mag.
Scheidungs-Waise
Monika Schreiber-Loch
Isch scho de
Chindergarde us?
De Chlei vo däne schliicht ums Huus . . .
Es isch wie jede Dag: ‘s isch niemerts do -
Gang sag ihm eine, er soll duure cho!
Du chennsch di
Mueder chum, chennsch nit ihr Lache,
si läbt jetz bi ‘me andre Maa.
Di Vadder, dä mueß Überstunde mache,
daß er no d’ Scheidig zahle cha.
Was luegsch mi
aa? Jo gell, di Schmuus!
Gang jetz go spiele, tob di us
un händlet nit! Ihr wüsset jo,
zuem Esse sind’r wieder do.
Di Vadder chunnt, du strahlsch vor Freud!
O chönntsch doch immer e so strahle,
du arm chlei Männli - duesch mir leid,
uf die Art muesch au du mitzahle.
Zmitts im November
Bruno
Epple
Zmitts im
November
näblets om ii, do stäcksch
im Duschter vu
onere Wolke
die fliegt it, die hockt
blindbruetig
uf Land un uf Leit
un druckt om allum.
Mit zueene Auge
de Daag
vestickt schier
mag it wenns de Ziit ischt
vewache.
Bliib einwäg it
all im Huus
gang usi, lauf
allszue im Wäg noo
hangufi is Feld.
Am beschte du
wosch it wos anigoot,
ohne e Ziil vor Auge
siehsch: wa noh ischt
ischt noh wie suscht nie:
der Bosche doo
funklet di aa mit
Pfaffehietle hagelvoll rot,
der schrundige
Pfohl
wo di frooget: wa due
so elloonig,
am Hag dert
hanget
in ere Spinne
dick ufgfädlete Perle im Netz,
on Bomm um de
ander
wo dr vegege kunnt
eigesinnig
anizeichnet mit sim
gwaltige Ufbausch vu Äscht,
un iber de Acker
hi
e schwarz ufgschreckts Gflatter
vu Rabe.
De Waald
nu no en Schatte vum Summer
dämmret di aa
wie e Weh, aber
nimm dr e Härz und
stell di:
Wa gäresch au
all uf
sell wa kumme sott,
wa kunnt denn use us
allem wa gsi ischt,
wa hosch vu allem wa
ghett hosch?
De Waald
allno de gliich und
all andersch
wie de Luft wo
numme zruckkunnt und
doch all doo ischt.
Au du
all uus uf äbbes
anders, all der
vu geschtert,
aalt und it besser.
Fir wa
magsch di frooge
ischt alles wa ischt,
wa gsi ischt
soll des denn alls gsi si
und goot it alls
anen End
vors rät aagfange hot?
Im Näbel
du siehsch
ischt guet frooge,
etzt schnuuf und holl Luft
no vegoot wa bitter schmeckt
uf de Zunge.
Frooge wo om it
blooget
suechet ko Sunne und
merk ders: iber Haberstopple
kunnsch au voraa.
Im Duft vum Näbel
wagst dr e Wise zue,
hinterem Hag de Schatte
vum ene Bomm, hinterm Bomm
kunnt e Huus,
usem Huus kunnt dr
wer woß
e Kind wo di aalacht
vegege.
Numme
nit jomre
Georg
Kleis
Nimm dr Daa,
grad wiä er isch,
eb Räje, oder Sunneschiin:
ä ganz froher Mänsch no bisch,
wänn de kannsch au z’friede sin.
Hader nur nit
mitem Schicksal,
lichder sin no d’Sorje
freu dich doch ä jedesmol,
wänn de uffschdehn kannsch am Morje!
Schaff ebs, duä
ebs, jeder Daa,
unn d’Wehwehli, diä schwinde,
sing ä Liäd; du siehsch drno,
alles was dich quält, blitt hinde!
