<< Zurück

 
   

Gedichtarchiv -  April 2000


Rosemarie Banholzer: Druf baue | Paula Hollenweger: Ostern | Otto Meyer: Aprile-Wetter | Georg Kleis: Friähjohr isch’s


Druf baue
Banholzer, Rosemarie

En Vogel, der singt,
wenn no finschter isch d’Nacht,
weil der nämlich woßt,
daß de Dag bald ufwacht,
en Löwezah’, wo sich
durch d’Schteiner durezwängt,
e Blüetle, wo us de Knoschpe usedrängt,
selle Kraft, wo im klänschde
Sämle drinschteckt,
de Rege, wo ‘s Dürre zum Läbe ufweckt,
die Raupe, wo bald zumene
Schmetteling wird,
e Mäusle, wo sich usem Loch rus veirrt,
und d’Sunne, wo wieder Wärme vedeilt,
wenn se wäng länger am Himmel veweilt,
des alles gieht om doch d’Hoffnung z’ruck,
daß de Winter mueß weiche, Schtuck um Schtuck.

Villicht, und do sott me wirkli druf baue,
dont sogar menschliche Iiszapfe mol taue.


Ostern
Hollenweger, Paula

Wenn d Sunne wieder höcher
am Himmel ufegoht,
wenn d Amsle süeß tüen singe
im früeihe Oberot,
do zieht der Früehlig wieder
mit Lust un Macht ins Land.
Die ewge Wunder fasse
mer nit mit em Verstand.

Der Winter isch vergange,
er blüeiht an Baum un Hag:
Noo jedem herte Winter
chunnt au en Ostertag!


Aprile - Wetter
Meyer, Otto

Warte isch kei großi Arbet,
miad wirsch aü nit arg drbi -
s goht aber frilig scho an d Nerve,
jetz wird mer doch bal hoffe derfe -
ufgä duat mr jo nit gli!

Wind un Kelti, Schnee un Froscht
hän viemol Herbscht un Griase koscht -
mr derfe wieder hoffe, bange;
uf jede Fall: s muaß wieder lange!

‘s plogt eim halt, des naß-kalt Wetter,
nodsno wird’s dusse farbig, netter,
d Sunne schint fascht alli Tag
vu dr Zwölfe bis z’mittag -
vu obe ra isch’s halt nit bhäb . . .
wenn’s nur mol besser Wetter gäb!


Friähjohr isch’s
Kleis, Georg

Wänn d’Maikäfer uffem Griäsbaum grawle,
unn d’Frösche wieder im Wasser zawle,
wänn d’Meise singe ‘Zit isch do’,
no sin mir alli wieder froh.

Wänn d’Epflbäim wieder schön diän bliähje
unn d’Giefitze umänander fliäje,
wänn dr Kuckuck lut riäft im Wald,
hoffe mir, daßes nimm wurd kalt.

Wänn d’Nachtigall schön singt in dr Hecke
unn d’Duuwe vrliäbt d’Köpf zämme schdrecke,
wänn d’Schwälmle wieder böue ihr Näscht,
no fiirt d’Natur ihr großes Fescht.

Friähjohr isch’s, warm schiint diä Sunn,
mi Härz schlät schnäller, ‘s wurd wieder jung.
Doch däm Winter, mit Iis unn Schnee,
saa i für ä langi Zit ‘Adee’!

 

© 2006 - alemannisch.de
Javascript Menu by Deluxe-Menu.com