Walter Fröhlich: Ä Fliege |
Manfred Marquardt: Obacht |
Martha Schmidle: Abgrutscht |
Wendelinus Wurth: Ä Sunneuntergang mit heim
nemme
Ä Fliege
Walter Fröhlich
De bisch it
krank, und s’tuet dr nint weh,
un trotzdem lie’sch uf em Kanebee.
Mit zue’ne Auge, de bisch eifach weng ful,
do fliegt dr ä Fliege senkrecht uf’s Mul.
Hosch grad ä
wengele vergruebe welle,
zwischedure mol schnell d’Maschi abstelle,
nu aneliege, wie im Bach en Frosch,
do fliegt dr ä Fliege senkrecht uf d’Gosch.
Ä Sofakisse
schieb’sch under de Grind,
s’gäxed kon Radio und s’bläret ko Kind,
vum Schlof bisch beinah scho eig’lullet wore,
do fliegt dr ä Fliege senkrecht uf d’Schnorre.
De zucksch mit em G’sicht, machsch s’Mul of und zue,
die Flieg krablet wieter, se loht dr ko Rueh,
do hebsch langsam dei Dope, und scho macht’s bätsch,
d’Flieg isch furt und du hausch uf de Lätsch . . .

Obacht
Manfred Marquardt
Nit jedre n arme
Hutte
sihsch ihre n Elend a,
‘s isch eis nit gli ne Schlutte,
wenn ‘s nit wie andri cha.
De sihsch au nit
im Fäßli
de Wy a, wo dinn lit.
Un us ‘me mänke Späßli
wurd handumchehr e Stritt.
Nüt isch, as wie’s tuet schiine.
Wie eim dä Öpfel freut:
Un gluschtig bißt me iine,
bis me de Wurm usschpeut!

Abgrutscht
Martha Schmidle
Arbet gha
nimmi na.
Arbetslos,
uf de Stroß:
Abgrutscht!
Hochzit gmacht,
sich vergracht.
Halt verlore,
usgnutzt wore:
Abgrutscht!
Gstohle, drunke,
wit nab gsunke.
Zu nitt meh Luscht,
alles verpfuscht:
Abgrutscht!

Ä Sunneuntergang
mit heim nemme
Wendelinus Wurth
Am Strand
spazieregih
dert wu ä wisser Strich
zwische Wasser un Land
d Grenz dezwische markiert.
Iwer em Horizont
hängt d Sunn un riehrt sich nit.
S Wasser kunnt
kurz viiri
un ditet uf ä Stei.
Ich nimm ne in min Hand
un siih d Grenz markiert
mit eme wisse Strich
zwische Wasser un Land.
Iwer em Strich sinkt d Sunn.
Ich steck ne in
de Sack
un tra ne mit mr heim.
