<< Zurück

 
   

Gedichtarchiv -  September 2000


Walter Füsslin: Muettersproch | Edurad Presser: Der Burggeist vom Hohenkrähen | Werner Ohm: September | Hans Bauer: Mer leen s eso


Muettersproch
Walter Füsslin

Chunnsch uf d Welt so arm un blud,
zmol die erste Heimetlut
schliefen an di Öhrli ane,
müen goh fini Wegli bahne,
witerspure, witerschlupfe
bis zuem Döldeli un Gupfe!
Dört im weiche Hirni zart,
dört wird s ufghebt un verwahrt. 

Nüt derf umenander lige.
Was do chunnt, wird sufer bige.
Jedes Fleckli isch verwendet.
Wie de s bruchsch, wird s wider gspendet.
S isch nit wie im Labyrinth,
wu me si nit usefind’t.
Ordnig herrscht in sellem Garte
mit de vile Blueme-Arte.

Weisch: Die allerschönste Matte,
Bluemebeetli un Rabatte
sin vergee an d Muettersproch.
Niene lit e Plätzli broch:
Do het s See un Segelschiffli,
Wäldeli un Vogelpfifli
Bänkli, Ränkli, schönsti Stegli,
Ussichtstürm un suf’ri Wegli,
reserviert für d Muettersproch!
Pfleg si, ehr si, halt si hoch!

Si isch all die best Erholig,
nutzt bi Herzweh oder Kolik,
chasch drin juble oder chlage,
Andere di Meinig sage:
D Muettesproch hesch all parat,
troche isch si, gschmeckt nie fad,
freut - wie gleiti Ostereier -
git der Halt un macht di freier,
stoht im Herz un Gmüet vil nöcher!
Wege dem schätz ich si höcher!
S wisse s hüt scho mänggi Lüt:
Über d Muettersproch goht nüt!!


Der Burggeist von Hohenkrähen
Eduard Presser

Daß hützutag noch Gspenster giet,
Des isch jo gwiß - ma brucht nit wiet -
Am Kraiherberg, do hommers jo,
Denn Poppeli ist all no do.

Es lauft in dunkler Nacht en Ma
Uff ebner Stroß, ma sieht ihm’s a,
Er hät wohl tief ins Gläsli guckt,
O wenn nu nit de Burggeist spuckt! 

Er chunnt vo Singe us de Stadt
Un lauft vo Huse gege Schlatt,
De Mond, der grad us Wolka bricht,
Der lachet mit em ganze Gsicht.

Jetzt chunnt de Poppeli zu dem Ma
Und denkt, der mueß en Führer ha,
Er führt e über Chrütz und Quer,
Zuerst uff ebner Stroß doher.

Druff goht’s dur Wies und Ackerland,
Zletzt hätt er’n no in Wald i bannt,
O arma Ma, wo laufscht du hi,
Vo zwölfi znacht bis umma drü?

Zletzt ghet er’n no in Grabe i
Do ischt der Burggeist zfride gsi,
De Ma hält jetzt e bizli Rascht,
Doch ischt er volla vo Morascht.

De Poppeli hätt is Füschtli glacht
De Mond e luschtig Gsichtli gmacht;
De Ma lauft jetzt sim Dörfli zua
Und au de Burggeist gaut zur Ruah.


September
Werner Ohm

Dr Summerflider blieht jo no;
ha gmeint gha, s sig scho umme,
un s det scho bol dr Winter cho -
jetz hör i d Immli summe!

D Bäum sin jo no mit Bletter voll;
es isch jo erscht September.
I frog mi, was mi Stimmig soll -
s isch jo noch nit Dezember!

Es blieht no mänggs, doch s wachst nümm viil;
s isch umme mit em Werde;
es isch d Natur scho noch am Ziil;
scho gheit s erscht Blatt zuer Erde.

Es git zwor all no warmi Dag,
doch chasch s scho dütlich spüre,
wenn d Sunne au no schiine mag,
si chunnt scho spöter füre.

Si goht au wider friehner furt;
de bruchsch scho ehnder zobe,
wie wenn si lenger schiine wurd,
aß nit so frirsch, e Tschobe.

Doch isch so schlimm das alles nit,
wie d’allweg jetz wotsch meine,
wil s viili schöni Däg no git,
un Schnee fallt au no keine.

 Im Gegedeil, chumm her un lueg:
Sihsch d Öpfel uf de Bäume?
Un Bire un vo allem gnueg,
so viil, aß meinsch, detsch träume.

Was s Johr dur alles gwachsen isch,
wird riif un chunnt zuem Trage,
un wenn e chlei weng dankbar bisch,
no darfsch di nit bechlage.

Es isch die beschti Zit im Johr;
s chunnt alles zuer Vollendig,
un mänggmol chunnt s dr fascht so vor,
als wär s eweng Verschwendig.

S isch glunge, wenn i das so sih -
d Natur hoch im September -
no denk i au eweng an mi:
S isch au bi mir September!


Mer leen ‘s e so!
Hans Bauer

Fahrsch du nit Wage, Rad oder Bahn,
No muesch zwei Füeß zuem laufe han.
Mer brucht do beidi, jeder weiß,
Mit einem wär’s e bösi Reis.

Zwei Händ sin grad wie d’Füeß so wichtig,
Hättsch nur eini, wär’s nit richtig.
Mit ein’re muesch um’s Lewe ringe,
Un d’andr hesch zuem Opfer bringe.

Zwei Auge het der Mensch zuem sehn,
Was uf dr Welt isch guet un scheen.
Doch g’fallt’s der nit un du hesch gnue,
No drucksch halt eins um’s ander zue.

Zwei Ohre hesch du au zuem höre,
Wurum? Des loß dir kurz erkläre:
Zue einem nien, zuem andere nus,
Loß dummer Quatsch un Üwerdruß.

E Mul do hemer zwar nur eins,
Der eint, der het e zart un feins.
Der ander awer, wie e Frosch,
E ziemlig großi, großi Gosch.

E Nas hen d’Lit jo au nur eini,
E Teil zuem Beispiel kei so kleini:
“Mer mueß schu froh sin”, sait dr Fred,
“Wenn sie in e Wienglas geht!”

E zweiti Nas hätt do kei Platz,
Un ‘s wär der beschte Wien für d’ Katz.
Mer müeßt halt nur, doch des wär üwel,
Sin Winli trinke us em Küwel.

Un ‘s Lied tät heiße, ganz profan:
“Ihr Brüeder stoße d’Küwel an.”
S het alles Grund, der siehsch es jo,
I glaub ‘s isch ‘s bescht, mer leen’s e so.

 

© 2006 - alemannisch.de
Javascript Menu by Deluxe-Menu.com