Walter Fröhlich: S’lauft halt nint meh
| Wiltrud Pfunder: S Wetter |
Martha Schmidle: De Katzerolli, der
Kaibesiäch | Rosa Karcher: D’
Flodderros
S’lauft halt
nint meh
Walter Fröhlich (Singen)
D’ Karline us
Überlinge am Ried
set, min Ma isch efange all mied.
Do mont d’ Philomine us Schlatt,
miner gar it, gell do bisch etz platt.
I hon glese, set
d’ Marie us Hause,
en Ma sott am Obed warm brause.
Na, mont us Friedinge d’ Anne,
hau du ihm ä Kottlett i d’ Pfanne.
Selle Kätter us Bohlinge lachet,
daß d’ Federe vum Schesslong schier krached:
Do hilft weder brause no fresse,
der wird siebzge, des hont ihr vergesse ...
S Wetter
Wiltrud Pfunder (Pfaffenweiler)
Mer sait stets
voller Ungeduld
S Wetter isch an allem schuld!
Immer wieder hört mers chlage,
Nur des Wetter duet mi schlage.
Un dien d
Mensche sich bekriege,
Mueß des au am Wetter liege!
Menge isch mit Kopfweh gsegnet,
Ischs ä Wunder wenns duss regnet!
Ischs aim im
Herze weh un bang,
Chunnt’s bal z’schütte s goht nit lang.
Un isch dä Himmel hell un klar,
Lit’s au am Wetter – sunderbar!
Het ein ä Wuet
un d Gall isch bitter,
Dann gits ganz bestimmt nä G’witter.
Un duet dann no dä Chreislauf spinne,
Wird dä Himmel sicher rinne!
Ich frog mi was
soll des Gezeter?
Litt alles wirklich nur am Wetter?
Ich chas nit glaube – will’s au nit,
Viellicht gohts Wetter nach dä Lit!
Ä dunkel Gmüet isch au nä Grund,
Wenn nä Schütti abechunnt.
Isch in dä Herze Neid un Hass,
Wen wunderts wenn dä Himmel naß.
Isch Rueh im Herze d Seel isch still,
Chas abedatsche grad wie’s will!!
De Katzerolli,
der Kaibesiäch
Martha Schmidle (Gottenheim)
Bim
Kuchifenschter, uf de Muure,
duät sich ne Rolli abi huure.
Schmeckt sälli Schnitzel – wotts gern schnappe –
bim Iinischliche wird’s jo glappe.
Er wartet scho uf der Moment,
wu eber mol zum Huus rus rennt,
d Dire ufloßt – sperrwagewit -,
no saust er ni, do kennt er nitt.
Gar flink isch er bim Stehle gsi,
schleipft no s ganz Fleisch in Holzschopf nii
un frißt devu soviil er ka,
er workst diä Fetze giirig na.
So ebis Gstohles ussem Huus
schmeckt halt scho anderscht wiä ne Muus.
Fir diä umständlig Fangerei
isch d Portion halt eifach z glei.
D’ Flodderros
Rosa Karcher (Rheinau-Freistett)
Wann em Sommer d
Blöeme bleäje,
wü alle Johr deän d Vegel fleäje,
wann d Sonn so klar, so hall döet schinne,
so wunderbar die Bääm, die ville.
Schpande Schatte
göeti Luft,
wann uff de Matte s Höü so duft.
De Wäse bleäjt s get wedder Brot,
die Fräd, mer seäht as esch ken Not.
Un d
Walschkornfahne hoch un pratzi
deän sich mäne, sen allmachti!
Schtell denawe en de Furcht
as well ä bleäje, ingepfercht.
En vollem Rot,
was esch dess bloß?
En aller Not, a Flodderros.
Het ewerlabt, sie döet sich freje,
daß ewerhäpt noch ebs bliet leje.
Wü
so a Samel wenzi klän,
so meßrawel, s esch do dhäm.
S well ä
bleäje, s kampft um’s Racht
Sonn un Raje, Daa un Nacht.
Wie war’s wann
net a änzis Bleämel
em Gras denawe so’me Reämel?
Wü lar war’s doch em Harze drenne,
wann nur des Wart, wü Geld döet brenge?
A gfarbter Rüehm fer all dess Schaffe,
wann gar ken Blöem vor lüdder raffe.
Fer alles schaffe sinner Lohn,
doch s fahlt en Zacke en de Kron.
