Rosemarie Banholzer: De Giggeler |
Gertrud Böhler: Früehligs-Müedigkeit
| Frieda Lion-Hiss: S Vogelglück |
Georg Kleis: Dr Unzufriedene
De Giggeler
Rosemarie
Banholzer (Hegau/Bodensee)
De Giggeler isch
d’ Majeschdät
im große Henne-Schtaat
voruusg’setzt, daß des Völkle dät
en „Hof“ ho, so nach Guetsherr-Art.
Er iberblickt die Schar vu Henne,
wird unterwürfig äschtimiert;
wenn se nervös um’nanderrenne
zoigt ’r ganz streng, wer do regiert.
Mit große Sätz und gschtelltem Kamm
macht Odnung, ohne Bolizei,
der haremsgwohnte Henne-Mann
und dirigiert die Gackerei.
De Hahn im bunte
Federekleid
veschafft Reschpekt sich rigoros,
er sorgt fir Wirtschafts-Einigkeit,
wenn au si Thron de Mischt isch, bloß.
Die Wichtigkeit vum Eierlege
wird jedem Henne-Wib erklärt,
am Schtängle vu de Hüehner-Schtege
fangt d’ Laufbah’ aa, wenn’s Huhn sich jährt.
Sind gäele Bibbele mol gschlupft,
schteigt’s Körnerfescht bim Federvieh
und selschtbewußt uf ’s Dach nuf hupft
de „Hahn im Korb“ mit Gickerikiii.
Früehligs-Müedigkeit
Gertrud
Böhler (Markgräflerland)
I schpür de
Früehlig in de Chnoche,
i bi so müed, i mag nüt due,
i glaub, i ha de Winderschlof
no drin, und d’Ofe-Bänkle-Hocker-Rueh.
I schpür, da
mueß jetzt anderscht wärde,
i bruuch jetzt wieder neui Chraft,
i überleg, wa soll i mache?
I glaub, i drink Gälrüebli-Saft.
Er soll scho
viile ghulfe ha,
Gälrüebli-Saft, de schwämmt de Dräck
und alles ander Lumpezüg
ghörig us diim Körper wäg.
I schpür de
Früehlig in de Chnoche
uff eimol uff e anderi Wiis,
jetzt seh ich au da Früehligs-Lache,
d’Natur isch s’reinschti Paradies.
Und wa ich
vorhär gar it gseh,
Baum und Blueme, chunterbunt,
wa ummefliegt und ummegrabblet,
mir jetzt bewußt in d’Auge chunnt.
Jetzt isch de
Winter us de Chnoche,
de richtig Früehlig isch jetzt drin,
und i ha uff eimol wieder
e fröhlich Härz und heitere Sinn.
S Vogelglück
Frieda
Lion-Hiss (Kaiserstuhl)
Hörsch weä sie
jubiliere, probe?
Z höchst s eind i uf em Dachfirst obe
un s ander in dr Holderhecke,
schiints will s därt s Näschtli drin verstecke.
Luschtig
flieägts vu Ascht zue Äschtli,
s gilt em ernscht, s baut fescht am Näschtli
un drillere tuet s, des Schnäbeli goht,
s isch d Fraid, will s vor dr Hochzit stoht.
Un s Männli loßt
sich au nit lumpe,
ganz närrisch tuet s ums Schätzli gumpe,
dr Hochzitstag kaas nit verwarte
im Holderbaum hinte im Gaarte.
Un d Sunne
lacht, deä frait sich mit,
so gschiehts au, daß noch kurzer Zit
scho stecke us em Vogelhuus,
jungi Vögeli s Köpfli rus.
Sie hän jetz
kuum meh Zit zuem Singe,
sie meän dr Kinder Fueder bringe,
naturgmäß s halt so drinne steckt,
s Familieglück isch jetz perfekt!
Dr Unzfriedene
Georg
Kleis (Ortenau)
Am Morje schdeht
er drämblächt uff
unn luäit zuäm Fänschder nus,
no froit er au noch d’Frau glich druff:
„Was isch für Wädder drus?“
Diä Sunn, diä
schiint so wiß,
unn ä Näwl het’s au, luä,
i glaub, hit git’s ä Gwidder
unn Räje noch drzuä!
Erscht vorgescht
het’s ä Gwidder ghet
unn viehmäßi gräit;
s’isch wäjer hitzuädags nimm nätt,
am Läwe hawi gar ke Fräid.
D’Woch druff
het’s no guät Wädder gän,
vom Morje, bis in d’Nacht,
am dritte Daa no säit er schun:
„S’sott widder räje sacht!“
Diä Sunn, diä
kann i nit vrdraje,
diä schdicht mi grad ins Hirn,
i glaub, i setz dr Schätthuät uff,
unn hab ä kiähli Schdirn.
Dr andr Daa het
d’Sunn nit gschiine,
s’isch dünschdi gsie drzuä,
no säit er mit ganz ärnschder Miene:
„Jetz hawi ball genuä!“
Des Wädder macht
grad, was es will,
so bruddlt er unn schdöhnt;
si Frau isch awer jetz nimm schdill
unn säit: „No geh grad uff dr Mond!“
