Theresia Maria Schneider-Auer: Voneme
Sorglose | Walter Füsslin: Frau
| Otto Meyer: E - aber! |
Gunther Lehmann: Vom Schriibe
Vomene Sorglose
Theresia
Maria Schneider-Auer, (Hegau/Bodensee)
Wenni gsund bi
moni mir kanni Sorge mache.
Wenni chrank bi
moni bloß mache
daß i wieder uff d Füeß chumm.
Wenni stirb
moni bloß luege
daß i in Himmel chumm.
Wenni i d Höll
chumm
moni sovill Händ schüttle
daß i ka Ziit ha
zummer Sorge zmache.
Frau
Walter
Füsslin, (Markgräfler)
Mi Liebschts
isch mi Frau!
Ihr’ lieblichi Gstalt
mit Auge blitzblau,
no jung, nonig alt
trotz mannbare Chinder
un Arbet un Müeih
im Summer un Winter –
I find halt, si blüeih!
Bim Wibe muesch
Glück ha,
ne gsegneti Hand.
Bim Wähle muesch Gschick ha
un Herz un Verstand!
D Famili muesch wäge
un luege, öbs stimmt.
Im Hus lit der Sege:
Me prüeft, was me nimmt!
Si stammt us em
Brisgau,
vum Chaiserstuehl her,
mi Schatz un mi Husfrau!
I wott jetz, i wär
däheim in der Wiehri
un hätt si im Arm,
dno gäbs kei so Gfrieri,
hätt wärmer as warm!
E – aber!
Otto
Meyer, (Kaiserstuhl)
Wer kann im
Grund s ganz Lebe lang
ohni Müsik, ohni Gsang,
ohni Liabi, ohni Wii
z’friede, froh un luschtig si ?
’s git so Lit,
dia kumme üs
ohni Gruaß un Bluameschtrüß,
ohni Sinn aü fir Kultür,
ohni Fraid an dr Natür!
Wia nobel kann
doch s Lebe si,
ganz bsunders bi-me guate Wii,
aü Gselligkeit isch wichtig hit,
doch mänki mechte des halt nit!
Allewil bloß schaffe, schinde,
ohni echte Üsglich z’finde;
hesch so e Noochber, gell no kennsch-e . . .
was sin des fir armi Mensche!
Vom Schriibe
Gunther
Lehmann, (Lahr/Ortenau)
Isch e Dichter
jetz e Schriiber
oder het mrs eifach lieber,
wenn e Schriiber isch e Dichter?
Was
unterscheidet denne Denker
vom schriibe un vom dichte?
Mueß mr bi de Wohret bliibe?
Soll mr druf verzichte?
Soll mrs sage,
so wie’s isch,
kriegt mr dann ufs Muul nuf ghaue?
Oder soll mr ebbis wage? –
Besser ischs, mr duet sich traue.
Kann mr eifach
was erfinde?
Isch des dichte? Sagt mr so?
Duet s Gschichtli dann au zinde,
wenn d Wohret isch nit do?
Oder sott mr
eifach schriibe
ohne sich dran d’störe,
G’wisse hin un G’wisse her,
was d’ Lit au welle höre?
Liebi Lit, ob Dichter, Denker,
i betracht mi eifach nur,
als eweng Gedankelenker.
