Hans Flügel: S Schießgewehr |
Hermann Burte: Früher Spätling |
Stefan Pflaum: Wissi und Roti |
Margarete Potratz: Ä ganz Schtiller
It nu, dasses
luschtig krachd,
hät de Mensch sell Schießgwehr gmachd.
Sin eigentliche Zweck soll si,
me schießt demit de ander hi.
Und hät dänn
oner räet guet troffe,
no kaner uf en Orde hoffe.
Doch au de Troffe wird zum Lohn
dihom verehrt als Heldesohn.
Wa isch bigoscht
des für e Welt,
wo Dod und s Döte sovil zellt.
Und wo du it de Schuldig siehscht,
will de nie dürt stoht, wo du schiescht.
Drum sott me alli Gwehr verbrenne,
die vu do und sell vu denne.
Sie händ nu s Unterscht z oberscht kehrt,
s isch kos nu on Schuß Pulver wert.

Im Garden euse
Oepfelbaum
Dä kriegt scho gäli Bledder,
Un lueg der Wald a, het er
Nit scho ne rothe Fluum am Saum?
Im wiise liichte
Stroßestaub
Sin Chistenebuschle gsteuet
- Es isch erst usgängs Heuet -
Doch wenn De gohsch, se wattsch im Laub.
Wie glüehn so
bluetig füürzündroth
Am Schopf die wilde Rebe!
- My arm verlore Lebe -
Dy silberhaitere Summer goht!
Es mahnt mi grad
im Buechehag
Sy Grüen schwindsüchtig rötlig –
Der Spötlig chunnt, Dy Spötlig!
Scho vor em längste Dag!

Wissi git s un
Roti git s,
gegrillt oder gebrote,
un eini isch Bi Gott gar schöner
als die ander grote.
Mit oder ohne
Zwieble dra,
mit Ketchup oder nit,
mit Senf, mit allem kaasch si ha,
halt grad so wie si wit,
Bi jedem Wetter
schmecke si,
de Gschäftslit, de Pennäler,
un noch die vornehmscht Madame kunnt
bim schlimmschte Hölletäler.
Am Sunndig goht s im Münschter drinne
um de Seeledurscht.
Am Werdig muesch di anderscht bsinne:
Doo goht s um d Wurscht.

Mi Nochberi,
grad so schräg gegenüwer
kummt als emol zuem Kaffee zue mir rüewer.
No wurd vun dem un jenem babbelt,
näweher, gueti Sache gschnabbelt.
Si sait, ich mueß als grad e-wenig rus,
ich halt’s d’heim näwe dem Kaib nit us.
Mich haltet der
doch total für dumm
un meckert dauernd am Ässe rum.
Bi dem derf ich rein gar nix sage,
den due ich noch zuem Deifel jage.
Was hesch doch du für ä schtiller Mann,
so einer wott ich halt au gern han.
Was hab ich no
gsait, du liäwi Zit,
so schtill isch der jo au widder nit.
Ich will mich jo grad nit beschwäre,
aber den sottsch emol bim Ässe höre.
