Bruno Epple: I hon wani hon |
Hans Brunner: Bsinnlichi Gedanke |
Herrmann Landerer: Allrseeledaag |
Philipp Brucker: Striiwili
I hon wani hon
Bruno
Epple
(Hegau/Bodensee)
i hon mi gsicht
it daß is vesteck
it daß is vedeck
honi mi Gsicht
i hon mi herz
it daß is vehäng
it daß is vedräng
honi mi herz
i hon mi wort
it daß is veschmäh
it daß is vedräh
honi mi wort
i hon mi läbe
it daß is vewahr
it daß is vespar
honi mi läbe
i hon mi dod
it daß en vegiß
it daß en vemiß
honi min dod
Bsinnlichi Gedanke
Hans
Brunner
(Markgräflerland)
Still loß ich in
re dunkle Nacht
ini Gedanke kreise.
Dr Schlof isch mir ganz wit entruckt,
im Geischt bi-n ich uf Reise.
Mi Reis die goht
Johrzehnti zruck –
dörthi wo-n ich as Chind –
so wie e Früehling voll im Saft,
gstrotzt ha wie ne Wirbelwind.
Wie ha-n i dört
us Eitelkeit
allbot in Spiegel gstarrt.
Im Gsicht het gspießt dr erschti Flum,
gern hätt i gha e Bart.
As Chind wottsch
scho erwachse si.
S “Du” wit scho nimmi höre!
So groß möchtsch wie dr Vatter si
un zue de Alte ghöre.
Merksch nit wie
wanderet die Zit.
Erwachse – das bisch gli.
Es goht kei Johr an dir verbii,
dr Summer stellt sich i.
As Chind hesch
nie Gedanke gha –
wie lang wird s Lebe goh?
De hesch nit gmerkt, aß Johr um Johr,
ganz heimlig isch dervo.
Zmol kriegsch
die erschte graue Hoor;
e Brülle bruchsch in d Nöchi.
S ziehn langsam Runzle dur di Gsicht.
Jetz bisch in Vatter s Höchi.
Wie gschwind
chunnt au dr Herbscht zue dir,
zieht dir dur Chrüz un Bei.
Jetz wottsch e Chind im Alter sii –
so goht die Zit verbei.
D Uhr – si tickt
halt gnadelos
für Alti un für Chinder.
Für jede Mensch chunnt uf dr Welt –
mol früeh – mol spot dr Winter.
Drum mein i, nimm e jedes d Zit
So schön wie s numme goht.
Zfriede lächle, fröhlich si,
villicht isch s morn scho z spot!
Allrseeledaag
Hermann
Landerer (Breisgau/Kaiserstuhl)
Im Erlösel ufem
Kirchhof:
D Würfel keie wiä sie keie.
Do liege si zuam letschde Schloof:
D Knäächt – d Büüre – un diä Freie!
Im Läbe hen si
gschunde, gschdridde:
Üsnanderzoge – Zämmebunde.
Mänkein het Adagge g ridde,
Bis ers het überwunde!
S Kriz eint alli:
Arm un Rich!
D Knächt hen Holz diä Riche Schdai.
Dr Letscht druggts schwär, dr andr licht.
Doch, jede druggts älläi . . .
Allrseele:
Blumelos un s Grab vrdorbe.
Eine schloof im Unkrüddegge.
Vrbländet seir unguat gschdorbe,
Un het jetz druf nur Schwarzdornhegge!
Im Knochehüüs dr liäbe Doode,
Durenandr leit jetz rich un arm.
Un dr Läbig kann nur roote –
Doch, keine wird drvu meh warm!
Striiwili
Philipp
Brucker (Ortenau)
Jetz bache mr e
Striiwili,
etz koche mr e Supp.
No trage mr’s im Kiiwili
Dert niwer in d’ gued Stubb.
Mr löffle, was
mr inbrockt hänn,
Un schlecke d’Doobe-n-ab.
So ebbis kann’s nit allritt gänn,
’s isch besser wiä-n-e Babb.
’s isch besser
wiä-n-e miäder Tritt
Vum lahme Esel do
Un was-es sunscht zum Mampfe git
D’ganz Woch enanderno.
Jetz bache mr e Striiwili,
etz koche mr e Supp
Un nämme’s us-em Kiiwili
Un esse’s in dr Stubb.
