Hans Hauser: Ab de Liechtmess, Ostere
zue | Manfred Marquardt: Woog un
Welt | Martha Schmidle: De
Schmutzig Dunschtig | Eugen
Falk-Breitenbach: Der alte Schämme (Faasnet)
Ab de
Liechtmess, Ostere zue
Hans
Hauser (Schwarzwald)
Es Agetli löscht
d’Lampe n us,
’s sei wider Tagliecht gnueg im Huus,
und Mattheis duet de Schobe rab
und scharret’s Iis i d’Dolle nab.
Monsch nit es
käm nohmol en Schnee?
Wenn au, er findt kon Bägel meh
und ka sich nimmi hebe dra.
Nimm jetz de Bese, Judica,
und wisch mer
Gaß. Verkelt Di nit!
De merksch, wies noh um d’Ecke ziiht.
Doh waihts und staibt es noh e so,
’s word scho On netze hinne noo.
Wenn jetz oes us
de Gärte kunnt
sind sinni Backe rot und gsund,
me sieht, es het en frische Muet
und trait en kleine Zwiig am Huet.
Wa word des für
e Zwiigli hau?
Du Koeb! Hetsches de Imme glau,
wosch nit, daß ’s noh nint anders git,
wenn si jetz d’Sunne n useziiht?
Wa het die Sunne
für e Kraft.
Vorusse stoht scho ells im Saft.
Es greanet scho de Gräbe noo
und d’Vigili sind au scho do.
Gang, haub dem
Bue en Palme rab
und wisch ihm nohmol d’Schüehli ab.
Lauf, Benedikt, verspoot Di nit,
wenn nit Palmesel werre witt.
Jetz simmer nandernoo verwacht,
und, hommer drin no Oerning gmacht,
no isch’s is warm und wohl debii.
’s ka nimmi wiit bis Ostere si!
Woog un Welt
Manfred
Marquardt (Markgräflerland)
En alt Wögli
hani noh
näume n in de Chuchi stoh.
Sone n Eifachs isch’s, us Guß,
d’Messingschäleli im Schuß.
Mänkmol stelli
’s uf e Tisch,
lueg, wie’s schön im Gliichgwicht isch.
Dasch e Zeiche, dasch e Bild,
wo für d’Welt un ’s Läbe gilt.
Was mer hän us
Schöpferhand,
schwäbt so fin un het dä Stand.
Aber scho ne Flümli längt,
aß e Schäleli sich senkt.
Mit em Gliichgwicht isch’s verbi,
un es spilt si nümme n i!
De Schmutzig
Dunschtig
Martha
Schmidle (Breisgau/Kaiserstuhl)
Am Schmutzige
Dunschtig, mei do gohts rund,
wennn d Narre im Ort regiäre.
S isch Gaudi bis in d Morgestund,
si diän sich gherig riähre.
Ne Nachthemm a,
ne Zipfelkappe uf,
ne rotdupfts Diächli um de Hals,
so hopse si weidli s Oberdorf nuf,
us allene Ecke kumme si als.
Viil
Dorfmusikante sin debii
- si ghere doch dezuä -,
ne frohe Sinn, ne Gläsli Wii,
no hän si Puschti gnuä.
Z erscht wird
deno mol s Rathuus gstirmt,
de Vogt het nitt meh z sage,
s wird s allerbescht sii, wenn er tirmt,
bevor s ne usi drage.
Bim Groneplatz
wird d Näjscht verzellt,
neweng au d Lit usgmacht,
ums Mikrofon manch Narr sich stellt,
s wird herzhaft glatscht un glacht.
Au d Guggemusik
„Blech- un Krach“
macht alle Luscht un Schneid,
der Umzug isch ne großi Sach
un d Narre hän ihr Freid.
Si drucke no in d Wirtschaft nii
- säll isch scho intressant -,
es isch als fascht s ganz Dorf debii,
si sin us Rand und Band.
Der alte
Schämme (Faasnet)
Eugen
Falk-Breitenbach (Ortenau)
Häärsch nit, wie
de Rolli rault?
Wie si umenander fääge,
D’ Kätzleri, die schpeit un jault,
„Hoorig, hoorig ’s goht degeege!“
Nuf uf d’ Biini
schliicht de Andräs,
Langt de Schlissel vun de Wand,
Bschaut im Troog si Schpättlihääs
Un schtriicht de Schämme mite Hand.
Wurmig ischer,
Lechli heter,
Schu de Grooßvader hete traage,
Sälbig Vader vun sim Vetter
Hete kriegt vun sinem Aade.
Er hebt vor’s
Gsicht de helzi Schämme,
Juchzgt un jolt de Katze z zwett,
„Bin erscht fuchzgi, dues no känne,
Hansili, bisch du soo nädd.“
Un’r hopst un duet schpidackle,
Er isch jetz us Rand un Band,
Lueg, de Kaschte duet mit wackle,
„Hooch Faasnet, in miim Haimetland!“
