Ingeborg Schroff-Battenhausen:
Kaffichränzli | Edmund Birkhofer:
Bald ist Weihnachten | Gunter
Lehmann: Winter | Bernhard
Fütterer: De Münsterturm
Kaffichränzli
Ingeborg
Schroff-Battenhausen
(Lörrach)
(aus: Mundart-Wettbewerb 2004 von BZ/SWR/MSG)
Es Triebe i
Stübli und Gänge.
S ganz Beizli es Ruble und Dränge
Voll lustige Fraue und Manne.
Vor allne zue buchigi Channe,
Us all dene kaffiligs Dufte . . .
Verusse tuet’s schneie und lufte.
Mer schwätzt und verzellt und weiss z’brichte
Vo neuste und altgwärmte Gschichte.
Me witzlet, me hät’s vo Verlobig,
Vo Tod und Geburt und . . . isst z’Obig.
Zwee Giftnochber höret uf stritte,
Oh herrlichi Kaffichranz-Zite !

Bald ist
Weihnachten
Edmund
Birkhofer
(Neuenburg)
(aus: Mundart-Wettbewerb 2004 von BZ/SWR/MSG)
D Brötli bache,
d Gschenkli chaufe
jo, s isch denkwohl Wiehnächtszit
do mien alli allwil laufe
aber bal, do isch s sowit
Do chunnt mr
ammel nit zuem schnuufe
jo s fehlt no des un au no das
isch s numme au ä chleini Gufe
un fir s Chrippeli es Gras
Sag, hämmer no
de Christbaumständer
d Chugle, d Cherzli – lueg jetz gli
jetz lueg emol, dert, selli Ränder
die passe nit zuem Cherzeschii
Chumm, mr mien
no s Betbuech richte
wu mr zue de Chilche drait
dodruff cha mr nit vezichte
wu hesch es numme anegleit
Jo d Wiehnächt, sell sin bsundri Stunde
do denkt mr an de chleinsti Rest
numme d Hauptsach isch veschwunde
d Gebuet – i winsch ä guetis Fest

Winter
Gunter
Lehmann
(Lahr)
(aus: Mundart-Wettbewerb 2004 von BZ/SWR/MSG)
Dr Herbscht isch
rum
un s Risse kummt in alle Glieder,
d Vögel blose d Fedre uf
un mer singt jetz Truerlieder.
D Fisch im Deich
duen nix meh fresse,
meinsch, s letscht Stündli het jetz gschlage,
zieh’sch dr wullni Socke an
un frier’sch in alle Lage.
Bisch froh,
daß’s nimmi lutt zugeht,
such’sch d Sunn, um uf dich z’wärme,
heb’sch di an-em Sunnestrahl,
erhol’sch di vun dem Lärme.
Falle dann us große Wolke
langsam wieder wissi Flöckli,
wursch bedächtig, friedlig –
wart’sch ufs Wihnachtsglöckli.

De Münsterturm
Bernhard
Fütterer
(Elztal)
(aus: Mundart-Wettbewerb 2004 von BZ/SWR/MSG)
Grandios, us
große Höhn
grüeßt de Turm ins wite Land.
Kunstvoll un einmolig schön,
het ihn do gschaffe Menschehand.
Gonz licht
beschwingt, trotz schwärem Stei,
duftig, fein, durchsichtig gar;
ragt er empor a mächtig frei
un zeigt de Wäg schu viili Jahr.
A unsrä Zit duet
er ihn zeige.
Jo, a dir, on jedem Tag.
Diän vu däm Wäg a niä abweiche,
a wämmer ä mol grad nimmi mag.
Dänn a bim
Münster isches so,
vollendet ischs jo a no nit.
Mr isch doch ständig immer dro,
so gohts a dir, un d ondrä Lit.
Doch gib nit uf
un nimm dr Zit,
schaff on dr wiä am Münsterbau.
Un isch di Wäg a no so wit,
ER hilft dr au, uf IHN vertrau!
Diä Zit kummt
donn wus wird vollendet,
all Wirke do: in dir un Land.
Wenn Geist un Seel sich zu IHM wändet –
dänn alles kummt us SINER Hand.
Donn ärscht erstrahlt im wahre Glanz,
vollendet d Schöpfung, in de Pracht.
Dänn nur durch IHN wird alles ganz,
will s isch un blibt in SINER Macht.
