Hans Hauser, Herbst |
Werner Richter, Spoot-Summer |
August Ganther, D' Meischteri
Herbst
Hans Hauser (Villinge)
Es kunnt On über
d'Boor deher
und hängt de Kopf und kiichet schwer.
Sin fiichte Mantel waiht im Wind
und netzt elle, wo vorusse sind.
Er gucket drii, me
fiecht-e fast:
O je, des giit en trüebe Gast,
er duuret mi.
Mas
sii wies well,
i
sag: Tröst Gott si armi Seel!
Und sag: Tröst Gott
is selber au,
er kunnt uugfroogt, me moß en hau.
Er macht si i de Hiiser broet
und s friert om zmols im Summerkloed.
Gang, Maidli, mach
e Fiir in Herd,
daß widder Wärmi inekehrt.
Und nimm Di klei weng ummen aa,
er mas verliide, s isch en Maa.
Glaubsch nit wa so
e Maidli riecht. –
Jetz macht er scho en ander Gsiecht.
Mit blauen Auge lacht ers aa
und huucht ihm roti Backe naa.
Er fehrt ihm i di
blonde Hoor,
vezuuslets, dismet ihm is Ohr
und s hellt e nimme drin im Huus,
nimmt's a de Hand und führt's vornuus.
Und wo ner mit ihm
duri goht
word elles bruu und geal und rot.
Ells, waner no verkrafte ka,
verschwendet er und hängt's as naa.
Hesch s Johr dur
kum e Briitli kennt
wo so i n elle Farbe brennt.
Doh waner giit wigt nimme schwer,
si Earn füllt d Schiire scho und d Kear,
des, wa doo brennt, isch Laub und Strau,
eas word koe langi Fraid dra hau.
Me wend ihm aber d
Hoffning lau.
Kasch mit ihm z'fueß uff Kirbi gau,
is Brigidal in greane Kranz
zum neue Wii und Hammeldanz.
Dert kunnt er gar
um de Vestand,
er wirblet elles durenand,
es isch ihm wohl und macht ihm hoeß,
er isch im Schwung und kunnt in Schwoeß,
und schwadroniert und karressiert! –
Daß sich der alt Maa nit scheniert?
Wie het er nohmol
brennt und glüeht,
jetz liit er ab, zmols isch er müed,
isch übermacht und will si Rueh.
Es kunnt On noo, der deckt e zue.
Spoot-Summer
Werner Richter (Markgräflerland)
Summer! sträng di
nommol aa,
find nommol de Fade,
d Trüübli wänn jetz, dänk doch dra
Sunneschiin uflade.
Soll ä rächte,
guete Wii
spööter uf die Trotte,
mueß September-Sunne dri,
no isch öbbis botte.
Soll er glänze im
Pokal,
soll er herrlich munde,
bruucht's gar mängge Sunnestrahl
warmi, heit'ri Stunde.
Sim mir nit fast ähnlich dra,
wie ne Stückli Räbe?
mie mir nit grad s'gliichi ha,
Sunneschün im Läbe?
D' Meischderi
August Ganther (Ortenau)
Mi Schatz, der isch
e Beckeg'sell;
'r schwätzt so liab un lacht so hell;
'r schloft bi Dag un schafft bi Nacht;
'r wüehlt im Daig un wiegt un bacht.
Un wenn mi Bros als
schlofe sott,
Do lehnt 'r sich an d' Düer allbott
Un baßt, bis i ins Naihe gang,
Un babb'lt mit m'r stundelang.
Jetz awer, hei, het
's ball e-n End.
Am Zischdig, hei, genn zwei sich d' Händ.
Am nägschde Zischdig, Jessis au,
Am nägschde Zischdig wurr i Frau!
Un 's Hochzigesse
isch im Krüz.
Solat un kochder Schunke git's
Un Kuklüpf drei. Dia bacht d'r Bros.
O, 's Kuklupfbache het 'r los.
E G'schäft, e eiges
fange m'r a.
Er will nit recht; doch ich will 's ha.
Frau Meischderi! O Jessis, nei!
Frau Meischderi! Wia ich mi frai!
I sag d'mo, wia ich
's gern hätt!
Un er, d'r Bros, der folgt m'r nett.
Bi mir heißt 's sölli g'schafft un g'schanzt!
I
pfiff, un wia-n i pfiff, wurd danzt.
Wenn 's Glück üs
will un's G'schäft guet goht,
Nor git 's als Sunndigs »Spanisch Brot«.
Un Zwetschgekueche will i au
Als Meischderi un Beckefrau.
Un wenn d'r Bros e Kuklupf bacht,
Nor wurd dia G'schicht eso als g'macht:
D' Rosine ich, un er d'r Daig.
hei, wia-n i dem d'r Meischder zeig!
