Gerhard Fischer: So goht s viile |
Manfred Marquardt: De Fuffzger
| Elisabeth Walter: Sie sägen, i heig
goldig Hoor | Gottfried Schafbuch:
Di jung Donau
So goht s viile
Gerhard Fischer
(aus: Do dra muesch denke)
I mach alles, wa i
mach, falsch,
des sait d Frau, un des säge d Lüt.
Aber
daß des, wa i it gmacht ha, au falsch isch,
do devo, dovo säge si nüt.
De Fuffzger
Manfred Marquardt
(aus: Nachgelassene Gedichte in Alemannisch)
Es chömme graui
Höörli,
un au ne Büüchli chunnt.
He nu, mit fuffzig Jöhrli
isch me ke junge Spund.
Me macht nümm' eso
weidli
un loßt au andri dra.
Un vo de buschbre Maidli
chasch nümme jedi ha.
De wirsch e bitz e
Heikle
un schüüchsch e mänki Sach,
un nimme no bim Chaigle
do gohsch ins Voll mit Chrach.
Dört chasch noh d'
Platte butze
un glänze mit em "Ris",
de Brieder d' Fägge stutze,
die Späßli sinn dr gwiß.
Suscht het me
gmischti Charte,
die git eim 's Schicksal us.
Muesch chönne Blöffe, warte,
wie bi de "Graue Luus".
Un goht das
Trümpflispile
au mänkmol nit so glatt:
Deil Fuffzger chönne schile
däm näbedra ins Blatt!
De bisch e
Heimlifaiße,
tribsch's hehlinge, versteckt,
wie die verschnäugte Geiße,
wo numme n Extras schmeckt.
Jez ghört me zue de
G'aichte
un weiß, aß 's Wöögli stimmt,
vom Läbe Duregweichte,
es chunnt eim, wie me 's nimmt.
Mit Fuffzig hesch
bigriffe:
S goht alles z' schnell verbii.
Uf 's Gescht un Morn isch pfiffe,
hüt hämmer Gsang un Wy!
Si
sägen, i heig goldig Hoor
Elisabeth Walter
(aus: Madleen kann nichts wissen)
Si sägen, i heig
goldig Hoor,
Du saisch es it, se n isch's it wohr.
Si sägen, i seig d' Schönst vo alle,
nu Du saisch nie, i düeg der gfalle.
Und gang i furt, luegt alles rum
Du gohsch eweg - Gott weiß, worum.
Jetz will mer dä e
Ringli gee
und bettlet, daß i ne sell nee -
Und dä do het e Huus im Wald,
i säg it jo, wenn's mer au gfallt.
s schönst Maiegärtli isch debii;
"wie mue da guet für d' Chinder sii!"
I will
chai Chind, i will chain Maa -
gang, lueg
mi it so gruusig a -
's goht mer wie Dir, Die, wo de witt,
chriegt selle, wo si möcht, au it.
So cha 's eim goh, me darf nüt säge,
nemol het's au en End, no träge
sie eim zuem Grab, no het me Rueh -
gäb`s Gott, und chöömt i bal derzue!
Di jung Donau
Gottfried Schafbuch
(aus: Mii Boor - Mii Hoamet)
Vernehm liischt du
ide Windle.
D' Modder Boor giit uff dech acht.
Zwischet Schoß und hohne Kerchderm
lehrt si 's Laufe dier ganz gschlacht.
Kum kascht du e kleiweng tripple,
Duet mer scho vill Ehr dier aa.
Nitt nu d' Wiege ischt e Kunschtwerk;
au din Tempel nebetdra.
Dor de Park duescht no scharwenzle,
's bruddlet d' Briig mit dier vergnüegt.
Luschtig rännt dier d' Breg vergege.
... Jetz häscht du din Taufschii kriegt.
Khäb am Ufer sitzt dert d' Modder,
seit bhüet Gott!, mit bsorgtem Blick.
's Läbe word zmol ernscht, muescht schaffe.
's ischt verbei di Kinderglück.
Gell, de Abschiid macht dech truurig,
uß de Boor duescht härb doch gau.
Villmool guckischt z'ruck a d' Wiege,
kehrsch dech um und bliibscht gearn schtau.
I de tränefiichte Auge
spieglet Treppegibel sech.
D' Enteborg di groii, duet winke,
Duucherli begleitet dech.
Mengi Mülli muescht scho triibe,
schpritzscht und hopsischt iber d' Wehr.
Wenn im Friehling d' Berg sech siibret
danzischt gearn no kriiz und quer.
D' Schwoobe duescht du 's meeschtmool ergre,
glii wenn du am Gränzpfohl schtohscht.
Häscht du ebbis uffem Kerbholz,
daß dech b'sinnscht ob zu'ne gohscht?
Badisch bischt und meechscht's halt bliibe,
machscht bockboanig und verschliifscht,
kriichscht no untererdisch wiiters,
guckischt, daß du badisch bliibscht.
's Hegi witt du oafach sähne.
Kunnscht als Trotzkopf z' Aach i d' Höh,
leischt din Name ab, du Kaibli,
und verdlaufscht in Bodensee.
