Christa Heimann-Buß: Chrüz an de Stroß |
Meta
Heis-Demmer: s lewig Wasser |
Gottfried Schafbuch: Hoamweh
Chrüz an de Stroß
Christa Heimann-Buß
(aus: Fotzel-Schnitte)
Scho wieder stoht am Stroßerai
e Chrüz us Holz, e Mahnig-Stei.
E Tschuuder duet dur `s Innerscht goh:-
Dört het e Mensch si Lebe gloo.
E Bluemestrauß, e Aglechranz
blibt vo dem aberwitz'ge Tanz
mit Pferdestärke, Muetig - Si;
do hebt de Teufel d'Hand mit dri;
un triibt si gruusig, böses Spiel
mit Gas geh un mit Freiheitsgfüehl,
un menki Überheblichkeit
vertrinkt in Träne un im Leid.
Entsetzt me frogt: Worum? Zue was?
Un scho git dno de Nächschte Gas!
Un wieder chrachts, e letschte Schrei,
e Lebe löscht - isch us, vorbei.
E Chrüzli stoht, e Chranz verdorrt,
de Wind verwaihjt sell mahnend Wort:
„Gib acht. Fahr langsam. Chumm guet heim!"
Was übrig blibt? - E Huus im Leim!
No gits kei Troscht meh, nüt zuem Tue,
hilflos luegsch dem Elend zue,
denn `s verstumme alli Wort
vor dem Chrüz am Stroßebord.
S
läwig Wass'r
Meta Heis-Demmer
(aus: Us dr Heimet)
Us're kleine Erdespalt,
triewe vun-re gheime Gewalt,
drängt ins Dagliecht sich e Quell,
kiehl un klar un silwrig hell.
S isch e scheens, e liäbligs Bild,
wiä's do us dr Erde quillt
un als kleinis Rinnsal no,
sich e Wäg suecht flink un froh.
S rennt no ohni Rascht un Rueh,
uf e Dannehalde zue,
wo's als Bächli, klein un schmal,
burzelt driwer nab ins Dal.
Munt'r un bigoscht wiä lätz,
hopsts mit schnelle, muetge Sätz,
iwer Wurzle, Moos un Stein,
wuschb'r abwärts, klar un rein.
Kuhm im Dal, do wuuslets los,
wachst, wurd stark, wurd breit un groß,
wurd zum Bach un iilt im Nu,
zwische Wald un Feld devu.
Wiä-n-r so durch d Gegend huscht,
meh-mols er si Form vrduscht,
wiil, wiä kanns au anderscht si –
and'ri Bächli rusche dri.
Mol ganz sittsam, mol pressant,
drängt er durchs fruchtbar Land,
kommt an Huus un Hof vrbei
un an sunscht no allerlei.
's läwig Wass'r in sim Bett,
fliäßt mit and're Bäch um d Wett,
iwermiätig, querfeldiin,
z'guedrletscht au in dr Rhiin.
Nordwärts ziägts im Rhiin zum Meer,
weiß-es doch um d Wiiderkehr.
's stiigt vum Meer uf, nuf in d Höh
un kehrt z’ruck als Räge, Schnee.
Hoamweh
Gottfried Schafbuch
(aus: Daheim auf der Baar)
Es liit e Städtli i de Boor,
mi Herz duet fescht dra hange.
O, Hoamet, du schtohscht all vor mier;
no dier duet's mech halt blange.
Din greäne Kerchdorm ischt min Droom,
ech hör all d' Glocke liite.
E Bim-bam-bum ganz khäb am Ohr
verzellt us Kinderziite.
Jetz hopset 's Bächli no zu mier,
es duet so luschtig bruddle.
Du Luuser, bischt min liebe Bue,
kumm, laß dech weng vernuddle.
Wa ischt mi Städtli hitt so nätt,
s' dont Weihrauchwölkli stiige.
Dor d' Strooß en Bluemedeppech goht
und Engel sieh ech fliige.
En Summerduft kunnt zmol doher, ...
's ischt Woazefeldersege.
Es bääberlet a's Feischter schtill
en linde Riiselräge.
Mi Stübli word zum Paradies,
im Schloof duet's d' Hoamet bringe
und d' Modder schliicht zu mier a's Bett;
... schloof wohl, ... hör ech si singe.
... Es scheicht de Morge fort min Droom,
und 's kunnt en Dag, en graue.
Oh Hoamet, lieb, du bischt so wiit,
ha ech i's Kissi g'schraue.
