Lina
Kromer: Wiehnechtsrose |
Werner Richter: E Brief an s
Wiehnachts-Chindli! | Roland
Lederle: E Nikolausgedicht | Paul
Sättele: Im Waidlig
Wiehnechtsrose
Lina Kromer
(aus: Nur ein Mensch zu sein)
Lueg dört, im Nochbersgarte
blüeht unter Is un Schnee
e wißi Wiehnechtsrose
un möcht dir Meldig ge:
Aß nit im chältschte Winter
d' Gfrischt alles Lebe bannt
aß all no Liecht un Sunne
die ganzi Welt umspannt.
E Gwißheit, aß nit 's Sterbe
's Letscht isch, o Menscheherz,
aß Liecht in jedem Dunkel,
un Liebi au im Schmerz.
E Brief an s Wiehnachts-Chindli!
Werner Richter
Lieb Wiehnachts-Chindli, jetz im Winter
gits viili, viili armi Chinder.
Sogar bi uns in unsrer Strooß
isch mänkmoll ihri Not ganz groß,
drei Chinder sin, no zimlich chlei
mit ihrer Mutti ganz ällei,
si chönne nit zuem Vati goh,
er isch z Nacht furt - un nie meh choo!
Die Mutti schafft vo früehi bis spoot
un d Auge, die sin mänkmol rot,
ichglaub vom hüüle, nit vom Wind
drum bitt ich Di, lieb Wiehnachts-Chind
bring Diini Goobe an dä Tisch
wo nit so voll wie unsre isch,
ich ha Di trotzdem jo soo gern,
bring vo Diim hooche, helle Stern
die schöne Gschenkli dört verbei,
die chönnes bruuche, selli drei,
für mi wär das so wunderschön
wenn Freud und Glück dört iine göhn
und ischs au bloß für e paar Stund
wenn hell Dii Liecht in d Stube chunnt
wie dört in Stall zue Ochs und Rind,
- ich dank Dir, mii lieb Wiehnachts-Chind!
Us de Wälder, still un liis ...
E Nikolausgedicht
Roland Lederle
(aus: E baar Hampfele voll)
Wo dunkli Tannewälder ruusche,
Wo Schwarzwaldbächli aberuusche,
Wo Felse stehn in Schnee un Iis;
Wo d' Berg in Himmel iinestupfe,
Wo d' Rehli an de Tanne rupfe,
Do chunnt er her, - ganz still un liis, -
Stampft d' Matte aabe bis ins Tal
Durch tiefe Schnee. - Un überall
Gehn in de Hiiser d' Liechter aa.
Luegt zue de Stubefenstre iine,
Wo warm ins Dunkel usseschiine
Un chlopft an menggre Türe aa.
Er luegt in dene Winternächt
Bi alle Mensche noch em Rechte
Un goht an vieli Orte aane,
De Nikolaus, de heilig Maa,
Un duet - wil er it anderscht chaa! -
Die Große un die Chleine mahne,
Daß jetz, in dere heilige Zit,
Wo's Christchind bald im Chripfli lit
Doch Friede sii sott überall.
Er sait's inWorte, schlichte, guete,
Un wenn's mueß sii, au mit de Ruete,
De Mensche do im Wiesetal.
Er hebt de Finger, luegt iis aa
Mit guetem Blick, de ernsti Maa,
Un loßt iis grad sii Liebi spiire,
Wo tief er in siim Herze drait! -
Un alles, was er do so sait,
Sott zue'me guete Lebe fiehre.
De Chinder bringt er Biirewecke
Un menggmool au en Hoogestecke,
Je dem, wie's ains vediene duet.
Sii mien ihm bette, mien vezelle,
Was si so dien, was si so welle;
Un isch er z'friede, isch es guet!
Doch au de Männer un de Fraue,
De guete, böse, dumme, schlaue,
Sait er, was halt so nötig isch,
Un gmahnt si, daß si alli Tage
In Liebi sotte sich vetrage,
Wil sunscht kei Liecht im Lebe isch.
Wo d' Berg in Himmel iinestupfe,
Wo d' Rehli an de Tanne rupfe,
Do goht er hi, so liis er cha;
Stampft d' Matte uffe us em Tal
Durch tiefe Schnee. - Un überall
Gehn in de Herze Liechter a!
Im Waidlig*
Paul Sättele
(aus: Markgräfler Drüübel)
Im Rhii isch e Waidlig,
E Waidlig so chlei,
Dert han i mi Maidli
Als troffen ellai.
Die Welle sin zoge
Vu Basel derher,
Mi Härz, sell isch gfloge
Uf Fegge is Meer.
Is Meer mit de Welle,
Am Chlotze verbii:
So hätte mers welle,
Mi Maidli un ii.
E Wiide n isch ghange
Haupthöchlig vum Bord.
Mer düen iis umfange
Un rede ke Wort.
Ke Wort, numme Stöhne
Un Süüfzger derbii ...
Mit Bruusche n un Dröhne
Goht dusse der Rhii.
Dr Rhii isch mi Mueter,
Dr Waidlig mi Bett,
Do werde mer gwieget
De Chingwagle zwett.
(= Weidling, ein Fischerboot)
