Heidemarie Münster: D
Generalversammlung vum Kinschtlerkreis |
Lina Kromer: Fremd in der Heimat |
Christa Heimann-Buß: Unrueh |
Doris Haas-Schlegel: Alte Brotriwwel
D’ Generalversammlung vum
Kinschtlerkreis
Heidemarie Münster
Do hocket se, dia Kinschtler alli,
am lange Disch un warte ab,
d’r Vorstand schwätzt, macht dalli, dalli-
er tuet als wär die Zit schu knapp!
Wia emmer geit’s viel zu berichte-
Gar fleißig war die Kinstlerschar,
blos d’r Kassier, der wot gern flüchte,
weil in d’r Kass isch Geld so rar!
Neui Stellwänd hen se bikumme,
für d’ Kunscht und dere Information
jetzt gucket alli gonz beklomme,
weil Kass isch leer, des kummt davon!
No hoißt halt jetzt- uf’s neui mole,
drechsle, töpfere un au feschtle,
domit s’ Geld für d’ Kass sie wieder hole
drum ihr Kintschler, los geht’s beschtle!
(Getextet an der Generalversammlung des Windschläger
Künstlerkreises e.V.)
Fremd in dr Heimet
Lina Kromer
(aus: An Bruder Namenlos)
Fremd in dr Heimet!
Chasch du's verstoh?
Ellei bi viele,
wie soll das goh?
Wo ghöri ane,
wo tribt's mi hi,
wo bin i ächter
scho vorher gsi?
I chenn kei Richtig,
i weiß kei Weg,
hör näume Wasser
un find kei Steg,
un mueß doch drüber,
mag's goh wie's will,
i hör doch riefe,
wenn alles still.
I hör's am beschte,
wenn d' Vögel göhn,
wenn d' Luft so bsunder
un all's so schön.
No höri 's Rusche
viel nöcher cho,
sieh 's Liecht vo däne,
hör d' Fähri scho.
Unrueh
Christa Heimann-Buß
(aus: Fotzel-Schnitte)
I ha Jäschte, herrschaftsnei,
niene wills mi halte.
D Stube, d Chuchi isch mr z' chlei -
's triibt mi um mit Gwalte.
In mir inne bumpret 's Herz,
's Hirni isch am Drülle.
Ruehig sitze macht mr Schmerz -
gilts de Tag doch z' fülle.
Doch die ganzi Weberei
bringt kei Glück un Sege.
Hebt sich uf im Einerlei.
Isch mr do dra glege?
Nei sag i, un nomol nei!
Also d' Bremsi zoge!
Denn die Ummejäschterei
duet doch numme ploge.
Besser wär's doch: Langsam due,
d' Chräft in Bahne lenke.
Innewendig hätsch no Rueh -
un de Chopf chönnt denke.
Alte Brotriwwel
Doris
Haas-Schlegel
(aus: Alte Brotriwwel)
Wiä hät mer frier doch oäfach glebt,
wa hii gsi isch, des hät mer bäpt
un zemmägflickt un pflaschteret
un zemmändandklawaschteret.
Schee häts net bruchä si, doch ganz.
Mer hät halt g’schparet. Un d’ Bilanz
hät miäßä schtimmä uf dä Pfennig.
Mer hät guet g’hushaltet mit wenig!
Jeder war ä käwe Zangä.
S isch noch mä altä Schprichwort gangä:
„Mit villem konnt mer us,
mit wenig helt mer huus!“
Grombirä un än Bibeliskäs
mit Salz un Schnittlä dra, rächt räs,
oder gar en Hawerbrei
mit Ziwlä g’schmelzt, o heidenei
mit Schpelzä drin. Verkirnt bisch dra,
des essä war woeß niämet wa.
Häsch ghueschtet, gschbeibt,
bisch fascht verschtickt,
wenn so än Schpelz im Hals drin g’schtäckt.
So oefach hät mer z’ Mittag gessä
un isch ganz z’fridä zemmä gsässä.
Koen hät im g’ringschtä do dra denkt,
daß mer au mol mäckärä kennt.
Häsch onder dä Zitt Honger kett,
än Brotriwwel, gschtärg wiä ä Brett,
hät langä miäßä ohne Butter.
Der war friär s „Schtudentefutter“.
Zum Trinkä hät’s nu Schprudel gei
beim Holznufziehä. Wer dort däbei
mitgholfä hät un uf dä Biine
noch bieget hät bis z’nacht om nine,
der hät än siäßä Schprudel kriägt,
damit ganz schnell dä Doscht verfliägt,
des jedes Johr oä oänzigs Mol
beim Holznufziehä mit äm Soal.
Hahnägold, Schpitzbohnäkaffee
un selwergsuächtä Kräutertee,
des hät mer tronkä jeden Dag.
Koä Widerred un au koä Klag
häts gei. Mer hät nint anders kennt.
D Schpitzbohnä hät mer selwer brennt.
Un häsch ämol an Rock verrissä,
hät än Hond in d Hosä bissä,
im Lompäsack isch des net glandet.
Dort drin häsch noch mä flickä gfahndet.
Häsch no ä passlich Fätzle gfondä,
no häsch de an dem Ziig verschondä.
Do wod än rächtä Schpatt drufgnait. -
Mir Kinder sin im Dreck romkeit,
hen d Schtrümpf verrissä, Fädä zogä
äd Knie dus khet, äd Ellebogä,
d Schtrompfrinkä usgliirät, verzogä.
Wiä sin mir uf dä Schtroß rumgflogä.
Häsch no des kabutt Ziig uszogä
dähoäm, kriägsch oäne riwerzogä!
Worom? - Mer hett ufbassä sollä!
Von wägä Neis im Ladä hollä,
älls hätt mer gschtopft un wieder glickt
un kunschtvoll wieder zemmägschtückt.
Im Sommer isch mer barfuäß gloffä.
Bisch manchmol amä schpitzä, schroffä
Schtoä nabträttä. D Zeä verschondä
hät mer. Hornhut, beese Schrondä
hät’s gei. Ä dicke Lederschwartä
in Feld un Wald, im Hof un Gartä
häsch kriägt ondä an dä Sohlä.
Bis im Herbscht war nint me gschwollä.
Im September - des häsch g’hasst -
häsch in koän altä Schuäh me basst.
Trotz ällem war’s ä scheene Zitt
im Gegäsatz von friär zu hit.
