Paul
Sättele: Ferni un Nööchi | Ida
Preusch-Müller: Schlooflied | Heinz
Reiff: Dr Spinn
Ferni un Nööchi
Paul Sättele
(aus: Markgräfler Trüübel)
Uf alle Stroße triibe
Un in kem Örtli bliibe
Un wandre frei in d Welt:
So hätt i s möge liide,
So wär uf Erde niide
My Wunsch un Wille gstellt.
Jetz hock i in der Engi,
Do isch die Wit un Längi
Uf eimol zsämmegschrumpft.
Vier Muure un e Dächli
Die bschließe jetz my Sächli,
Die häm my abetrumpft.
Doch do längt mit sym Dolder
E blüehjigwiße Holder
An s Hüüslifenschter uf'.
Do stoht my Huus in Düfte,
Do summt es in de Lüfte
Vo Immli druf un druf.
Un macht my d Ferni stunnig,
So bringt mer d Nööchi Hunig
Un Blüeteduft für s Gmüet.
Blau-Tubakwülchli schwebe
Im Sunnegold dur d Räbe ...
Un s Fernweh flüeglet müed.
Schlooflied
Ida Preusch-Müller
(aus: Alles Haimet isch dy Lied)
Nacht, mit dyner linde Hand
tue my Büebli gaume,
trags e weng ins Wunderland,
loß es herlig traume.
Mond, chumm bring dy Silberschiff,
loß my Chind drin fahre;
bis zuem erschte Vogelpfiff
muesch mers guet bewahre.
Fahr mers bis an Morgestern,
fahr mers bis in Himmel;
chlaini Büebli ryte gern
uf de Wolkeschimmel.
Rytets bis ins Morgerot,
rytets zruck ins Bettli.
Schloof, my Chind, bis d Sunne stoht
goldig übrem Städtli.
Dr Spinn
Heinz Reiff
(aus: Zwischen Kernholz und Rinde)
Der Hebel macht in siim Gedicht
vo sellem Spinnli so ne Gschicht.
Me chönnt jo meine, 's baui do
dr fürnehmscht Her sy Bungalow.
Debii siht's uus wie andri au:
E soziale Wohnigsbau.
Un gwüss nit mehr!
Do bin ich halt en andre Spinn!
In miinem Huus isch alles drin,
was d' numme wit un wünsche chasch,
mit Fremdezimmer un Garasch.
Jo gell, do stuunsch, lueg wo de wit,
i glaub nit, ass es no eis git,
wo au so wär!
Ellei scho d' Grössi vo miim Dach!
's goht dört vom Wegerich zuem Bach
und äneuffe bis an Hag
un dure bis zuem Beerischlag.
Dört an dr Gränze stoht dr Stei.
Des isch bigott e halbi Gmei!
Und öbbis mehr!
Die suufre Wänd, lueg sy dir a,
do cha eis ruehig guuge dra.
au wenn's e Dunderwetter gäb,
des miecht mer nüt, 's isch alles bheb.
Un wenn eis sone Wand verheit,
des het siim Lebe Adje gsait.
Wär's no so schwer!
Die rundi Röhre, wo mer siht,
goht hintere, bis unter d' Wid.
Un hätt ein hundert Brüllen uf,
i wett mit dir, er chäm nit druf,
ass ich vo dört in aller Rueh,
dr Sunntigsbsuech erwarte tue.
Wer git mer d' Ehr?
I hoff, 's wird hüt kei Müggli cho,
i ha scho hampflewiis devo.
So Zügs wird niene meh vermisst,
's isch nit meh wert, as-dass me's frisst.
E faissi Fliege miecht my a,
i gähr die dicke Hamme dra.
Und öb i's gähr!
Jetz wart i halt, bis ass es schellt,
mach mer Gidanke über d' Welt,
wo jedis a siim Fade hangt,
dra zapplet un dra ummeschwankt,
verreblet umenanderirrt -
bis es vom andre gfresse wird.
Im Handumchehr!
Un chunnt ke Fliege in dr Bau,
no tät's mer denk e Müggli au.
Me dörf bigott nit semper sii,
wie heisst's doch in dem Sprüchli glii:
's isch ämmel 's Ältscht so guet wie 's Neuscht,
me löst nit allwiil was me heuscht.
Un selte mehr!
