Markus Manfred Jung: früehlig | Hajo R. Loch: Muederschprooch |
Liesel Meier: D Umweltbrülle
früehlig
(nach Klaus Merz)
Markus Manfred Jung
(aus: am gääche rank)
wa muen i tue hüt
in s gras luege
uf d zäh bisse
un jo nüt
verwechsle
däbii
Muederschprooch
Hajo R. Loch
Jedi Schprooch gliicht in-re feschte
Bruck,
längt lebendig wie-ne Arm vo eim zuem andere.
Übre goht's un wider zruck,
das, was mir z'sage hän, cha her- un durewandere.
Nume blinzlet, gwunke, au dr
chürzescht Brief -
sihsch: Dr Usdruck isch nit allimol drgliiche,
jetzet, dunkt's ein, nebebii, degege s ander Mol
ganz tief,
wichtig isch, dass alli Missverschtändnis wiiche.
Jedi Schprooch isch wie-ne Bruck,
echt, einzigartig un eimolig.
Dennoch gits no eini, so-ne bsundri,
des isch diin, miini, des isch unsri
Muederschprooch
Muederschprooch isch unsri Heimet,
unser Huus,
für uns baut e halbi Ewigkeit voruus,
vo Mensche, wo drin glebt hän, Plän entworfe,
gschafft,
uns überliferet im Denke ihri ganzi Chraft,
denkt in de gliiche Wort un Sätz wie
du, wie ich:
gradus, nit um zehtausigi Ecke.
Muederschprooch cha allwiil no für sich
tiefschti Gründ vom Herz, vo miinre Seel ufdecke.
(Si will erscht gar nit d' Wohret hintrem Gschwätz
verschtecke.)
Worum? - 's git nüt zuem Übersetze:
Wie du denksch, so schwätzisch au -
eifach, ruehig, es git kei Hetze,
Wort setzsch uf Wort, wie Schtei uf Schtei bim Bau.
Klingt si au kantig, ruuch in fremde
Ohre -
mir sin verwurzlet drin un fiehle uns deheim un
wohl.
Do iine, in des Huus, sin mir gebore.
(Un wenn mr ammel uuse mien, dno nume churz un bloß
menkmol.)
D Umweltbrülle
Liesel Meier (Breite-Lieseli)
aus: "Ä Huusfrau - un sunscht nüt"
Chaufet doch um Gottes Wille,
alle Lüt ä neui Brille,
nit ä rosaroti - nei!
Eini mit recht scharfe Gläser
wo me d Blüemli siiht un d Gräser
un au d Tierli, winzig chlei!
Leget si uff euri Nase,
göhnt emol mit Reh un Hase
hintere, im Blaue zue.
Sähnt er endlich säll Verderbe?
Sähnt er jetz wie d Tanne sterbe?
Machet jo nit d Auge zue!
Göhnt witer no uf sällere
Spur,
hintere bim Schattlochbuur,
machet numme no nit schlapp.
Krieget er jetz endlich s Gruuse?
Chlopft ich s Herz, dien d Ohre suuse,
gohts ich chalt dr Buckel ab?
Hocket ane, an säll Bördli,
schwätzet wie als Chind ä Wörtli,
mit em Herrgotts-Chäferli dört:
"Marie-Chäferli flieg über de Rhy,
un sag im Vater s soll Sunneschin si!"
Nei, es luegt ich a wie gstört!
Packt ich dno vo Neuem s
Gruuse?
Brüelets lut in d Weltgschicht use,
daß die Schuldige me trifft!
Das sin doch miseel "die Große"
wo dä Dreck in d Luft dien blose,
sälli produziere s Gift!
S isch d Regiierig, all die
Herre,
mit de Flugzüg, mit de Chäre,
sälli mache alles hii!
Sälli, wo all ohni z dänke
s Mänteli in Wind dien hänke!
Un vor allem halt "d Chemie":
Doch dno gang i heim im
Stille,
leg si uff, mi "Umweltbrülle",
lueg in Spiegel iine - gnau.
Un dno merk i voller Schrecke,
alli hän jo Dreck am Stecke!
Herrgott! Meinsch viillicht ich au?
