<< Zurück

 
   
 

Gedicht des Monats April 2009

Eberhard Flamm: Uf ewig | Gabriele Zahoransky: S goht dgege | Emil Mundhaas: See-Morge | Heidemarie Münster: Dr Frijohrsputz
 


Uf ewig
Eberhard Flamm
(aus: Alemannisch dichte)

mitnander goh?
mitnander goh!

mitnander goh ...
mitnander goh ...
mitnander goh ...

un drno

mitnander goh.



S goht dgege
Gabriele Zahoransky
(aus: Alemannisch minus vier)

S goht dgege, s Frihjohr kunnt,
obe uf de Heh
leit zwar noch de Schnee,
aber d Sunne schint scho warm
un d Vegele zwitschere
un d Bächle gurgele,
unde im Flachland sprieße d Bliemle scho
un s Kätzle verliert d Hoor
un rekelt sich in d Sunne.
Un d Mensche werde au viel guschberer,
wenn sie die letscht Grippe iberschtande hen -
sie fange a zwitschere wie d Vegele,
d Mennle welle d Wieble alocke demit,
aber selli welle nur Neschtle baue:
neii Kleider, neii Kuchi, neii Gardine ...
Sell isch ämol so sither altersher.
S goht dgege.


See-Morge
Emil Mundhaas
(aus: Alemannisch dichte)

Im dämmerige Morgegrau
stand i am See uf nassem Sand,
schwaarz rolled d Welle uf de Strand,
en spoote Iltis huscht in Bau.
I spür en küehle, fiichte Luft,
en ruche, herbe Algeduft,
des isch im See sin Otem-Schnuuf.
Do zuckt es rot im Oste uf,
en dinne Spaalt schiäbt broät und schwer
sich iber d Schneeberg-Gipfel her
vum Grünte bis zum Alpstei,
scho glänzt wiä Gold des Zacke-Meer,
devuu schliicht d Nacht, kaalt, grau und leer,
schlupft zwische See und Wald nei.
Etz, wie e großes Feuerrad
stiigt d Sunne nuf i d Höh,
und silbrighell rinnts Gwell uf s Stad.
So daaget s uf em See.


 

D’r Frijohrsputz
Heidemarie Münster

Kum kunnt d’r erschte Sunnestrahl
un luegt zum Fenschter rin-
no sih i plötzlich hondertmol,
d’r Dreck en alle Ecke nin.  

No gits kei halde- jetzt wurd putzt,
klopft un g’saugt ,des Staubtuch g’schwunge,
het gar net glaubt , dass m’r selber wie e Wutz,
em Wenter über sin Schatte isch g’schprunge.  

Was Spinnhudle –wo kumme selle blos no her,
sogar em Schlofzemmer en de letzte Ecke,
so langsam fällt m’r s aber ehrlich schwer,
die Kaibe welle eifach net verrecke.  

D’r Ma vertrieb i us alle Zemmer,
wo ner nohockt-isch er grad em Weg.
Gang doch endlich nus end Rewe-
Sage dauernd – s’ isch scho spät!  

Er het scho begelt, er ka net maie,
em Garde do isch s no viel z kalt,
do kanner no kei Same saie -

sunscht  werre die Radiesle alt.  

Grad habe mit d’r fascht letzte Kraft,
die Fenschter putzt - sche blitzeblank,
kunnt doch vun obe ronter d’r Saft,
sche dreckig brun vum Saharasand.  

Jetzt habe g’nug von sellere Putze-
I lei mi nus end Sunn und schlof,
un denk , aber sell macht mi stutze,
über d’vergessene Dreckecke noch!

 

 

© 2009 - alemannisch.de