Eberhard Flamm: Uf ewig | Gabriele
Zahoransky: S goht dgege | Emil
Mundhaas: See-Morge
| Heidemarie Münster: Dr Frijohrsputz
Uf
ewig
Eberhard Flamm
(aus: Alemannisch dichte)
mitnander goh?
mitnander goh!
mitnander goh ...
mitnander goh ...
mitnander goh ...
un drno
mitnander goh.

S goht dgege
Gabriele Zahoransky
(aus: Alemannisch minus vier)
S goht dgege, s
Frihjohr kunnt,
obe uf de Heh
leit zwar noch de Schnee,
aber d Sunne schint scho warm
un d Vegele zwitschere
un d Bächle gurgele,
unde im Flachland sprieße d Bliemle scho
un s Kätzle verliert d Hoor
un rekelt sich in d Sunne.
Un d Mensche werde au viel guschberer,
wenn sie die letscht Grippe iberschtande hen -
sie fange a zwitschere wie d Vegele,
d Mennle welle d Wieble alocke demit,
aber selli welle nur Neschtle baue:
neii Kleider, neii Kuchi, neii Gardine ...
Sell isch ämol so sither altersher.
S goht dgege.

See-Morge
Emil Mundhaas
(aus: Alemannisch dichte)
Im dämmerige Morgegrau
stand i am See uf nassem Sand,
schwaarz rolled d Welle uf de Strand,
en spoote Iltis huscht in Bau.
I spür en küehle, fiichte Luft,
en ruche, herbe Algeduft,
des isch im See sin Otem-Schnuuf.
Do zuckt es rot im Oste uf,
en dinne Spaalt schiäbt broät und schwer
sich iber d Schneeberg-Gipfel her
vum Grünte bis zum Alpstei,
scho glänzt wiä Gold des Zacke-Meer,
devuu schliicht d Nacht, kaalt, grau und leer,
schlupft zwische See und Wald nei.
Etz, wie e großes Feuerrad
stiigt d Sunne nuf i d Höh,
und silbrighell rinnts Gwell uf s Stad.
So daaget s uf em See.

D’r
Frijohrsputz
Heidemarie Münster
Kum kunnt
d’r erschte Sunnestrahl
un luegt zum Fenschter rin-
no sih i
plötzlich hondertmol,
d’r Dreck en
alle Ecke nin.
No gits kei
halde- jetzt wurd putzt,
klopft un
g’saugt ,des Staubtuch g’schwunge,
het gar net
glaubt , dass m’r selber wie e Wutz,
em Wenter
über sin Schatte isch g’schprunge.
Was
Spinnhudle –wo kumme selle blos no her,
sogar em
Schlofzemmer en de letzte Ecke,
so langsam
fällt m’r s aber ehrlich schwer,
die Kaibe
welle eifach net verrecke.
D’r Ma
vertrieb i us alle Zemmer,
wo ner nohockt-isch er grad em Weg.
Gang doch
endlich nus end Rewe-
Sage dauernd
– s’ isch scho spät!
Er het scho
begelt, er ka net maie,
em Garde do
isch s no viel z kalt,
do kanner no kei Same saie -
sunscht
werre die Radiesle alt.
Grad habe
mit d’r fascht letzte Kraft,
die
Fenschter putzt - sche blitzeblank,
kunnt doch
vun obe ronter d’r Saft,
sche dreckig
brun vum Saharasand.
Jetzt habe
g’nug von sellere Putze-
I lei mi nus
end Sunn und schlof,
un denk ,
aber sell macht mi stutze,
über
d’vergessene Dreckecke noch!
