Gerhard Jung:Vom Schenke
| Stefan Pflaum: Wiihnachte
| Anna Schreiber-Baer: D Sägmaschine
Vom Schenke
Gerhard Jung
(aus: E Flämmli glüeht)
Sell,
wo du andre uf Weihnachte schenksch,
sell sottsch eso schenke wie wenn däbii denksch:
I schenk s grad dem Chindli im Chripfli, im Stroh.
Wie d Hirte vo Bethlehem will i zuen em goh.
Un chan i s selber nit finde,
henussedenn jo,
no bschenk i halt andri
un mach selli froh,
aß si au e weng spüre
vo miinere Freud
über s Herrgotts-Chindli,
wil s zuen is will cho.
Mii Gschenk
isch mii Liebi,
s soll e Zeiche bloß sii,
e Zeiche für s Gern-ha
un s Guet-sii däbii;
e Zeiche, aß i alles
wott schenke un geh,
aß i nume di andre
au heiter cha seh.
Frog nit, ob im andre
e Gschenk schuldig bisch,
mit de Liebi go wuchere
bringt kei Sege an Tisch.
Frog nit, ob s dir nutzt
un ob au öbis kriegsch
suscht isch es kei Gschenk,
suscht lüegsch un betrüegsch
di selber un alli andre dämit.
Riich isch bloß selle,
wo freiwillig git,
freiwillig
im Chind z lieb vo Bethlehem,
will so ne Veschenke
no Hoffnige macht,
un sell isch de Sinn vo de heilige Nacht!
Wiihnachte
Stefan Pflaum
Wiihnachte isch Kerzeschimmer,
Dächer unterm Schnee.
Brötliduft im ganze Huus,
un noch viel, viel meh!
Wiihnachte isch Lampeschien
hinterm Canapé.
Lese, nix me mache mien,
un noch viel, viel meh!
Wiihnachte isch Gänsebrote,
Rotwii, Mageweh.
Schwätzli halte, Rätsel rote,
un noch viel, viel meh!
Wiihnachte isch zämme hucke,
d Zit für d Märchenfee.
D Kinder loose, frooge, gucke,
un noch viel, viel meh!
Wiihnachte isch Kinderfreud:
S Chrischtkind kummt, juchhee!
Gschenkli öffne, dankschön sage,
un noch viel, viel meh!
Wiihnachte isch Glockeklinge,
Chrischtbaum, Zimt un Tee.
Orgelspiel un Liedersinge,
un noch viel, viel meh!
Wiihnachte isch kaufe, kaufe,
mit un ohni Geld.
Schulde mache, renne, laufe,
Gschäftlimacherwelt.
Wiihnachte isch s Chrischtuskindle
in d Kripp im Stall,
s ewig Wunder, s heilig Stündli:
aber nit überall!!
D Sägmaschine
Anna Schreiber-Baer
(aus: Hegau 67, 2010)
Sie knatteret und lärmet
und tuet woss Gott wie stolz,
me hörts as scho vu witem:
"Aha, do sägt me Holz!"
Und d' Sägi pfieft und quietsched,
as hett sies grausam schwer,
und schloht d' Zäh i die Schieter,
wie wenn es Schmalzbrot wär.
Sie kunnt m'r vor so g'frässig,
wie voll vu Tück und List:
die Klötzle gheied abi,
s' woss kos, wies gange iescht!
Schloht it au so e Sägi
i d' Weltgschicht ihri Zäh?
Dass d' Klötzle nu so troled -
wie viel mol hots dees gä!
Und no e Sägi git es,
die lärmet zwor it stark.
Es hört und sieht sie nämer,
und goht z'letscht doch is Mark.
Sie macht all Tag e Schnittli,
ganz lis und u'vermerkt,
me spürts erst mit de Johre,
wie selli Sägi werkt.
Und a me schöne Morge,
ischt ihri Arbet z' End:
De Tod nimmt d' Erdehülle,
d' Seel fallt i Gottes Händ.
Drum tue di it z'arg gräme,
halt di nu fest a IHM:
S' hot alls sin Sinn und Sege,
sogar e Holzmaschin!
