|
Mundartwettbewerb 2010 - Prosa-Texte |
1.
Platz Prosa:
Frank
Huttelmeier
Steuersünder
Wie alli Dunschtigobend hen sie sich am Stammtisch
im „Schwabetörli“ z Friburg gtroffe, un s isch, wie
immer, hoch her gange. Nueme diesmol nite so
luschdig wie sunschd, nai mengmol richdig nigglig.
Soll s Land die Steuer-CD kaufe oder nite, isch
dischbediert wore.
„Ich mein, sie sodde sie kaufe. Ich weiß, des het e
weng e Gschmäggli, aber die CD z kaufe, des isch
immer no weniger Uurecht, als wie selli, wo s Land
un seini Mensche um Steuere bscheiße, ohni Strof
renne z losse. Steuerbetrug des isch nämlig e
Verbreche, mein ich. Ich dät so ebbis nie nit
mache“, trompetet de Albert, wo bei de Stadt
schafft.
„Du kannsch jo au gar nit in Versuchung kumme. Wo
willsch Du Sesselfurzer au Schwarzgeld hernemme,
hä?“ bruddelt de Karli, wo e Bäckerei het. Aber
Schwarzgeld, wirft er sich in d Brust, dät er uff
gar kei Fall us em Ländli schaffe.
De Bernhard, wo e Apothek het, dät au kei Geld in d
Schweiz schmuggle, sait er wenigstens un meint wie
de Hochwürde bei de Predigt: „Ehrlig währt am
längschde.“
„Do fehlt dir ei Buchstabe“, bringt de Erwin, wo e
Sanitärgschäft het, hämisch hinte vor. „Ehrlig währt
s nämlig am längschde, wenn de zu ebbis kumme
willsch, also mueß mer ebbis mache.“
„Ihr drei“, regt sich denoo de Erwin uff, „ihr mache
grad so, wie wenn ihr ganz sufer wäre, sozusage
ehrligi Steuerbürger! Do mueß i grad lutt nuslache.
Dann hesch also Du dei türkischi Butzfrau ganz gwiss
agmeldet, gell Albert, oder am End viellicht doch
nit? Un Du Bernhard, hesch, als ehrlige
Steuerbürger, jo d Astreicherärbet in dienem Huus
ganz gwiss vum e Handwerksbetrieb, wo au Steuere
zahlt, mache losse, ohni gloge? Aber seller Kombi,
wo in dere Zitt als vor dienem Huus gstande isch,
het komischerwies kei Firmeuffschrift gha“, bringt
de Erwin schu e bizzili hintervotzig vu hinte füre.
„Un vu dir, Karli, wisse mir doch alli, dass z Nacht
in dienere Backstub Litt schaffe, wo nit gmeldet sin
un au kei Tarifvertrag hen, gell?“
Jetz isch de Erwin erscht richtig in de Wolle. „Ich
will do demit nueme sage, dass ihr drei s letscht
Recht hän, mit Stei uff anderi z schmeiße, so lang
ihr selber Dreck am Stecke hen, ihr ehrligi
Steuerbürger vu eigene Gnade. Merke Euch, dass der
nit mit Stei werfe sodd, wo im Glashuus hoggt!“
Im Erwin isch de Obend jetz verdorbe, er zahlt, sait
adje zu seine Stammtischbrüder un geht. Uff de
Heimfahrt fangt er a saumäßig z schwitze. Er denkt
halt an sei Geld, wo er in de Schwyz parkt het, un
was do alles viellicht bassiere könnt. Au wenn s
keini Millione sin, wie bie de Großkopfete, aber s
het ne schu mordsmäßig ume triebe.
Deheim akumme, merkt sei Bärbel glei, dass ihr Erwin
nit so recht druff isch. „Hen ihr gschtritte hitt,
oder was isch mit dir los?“ frogt sie.
„Nai, gstritte nit, aber s isch halt um unser
Schwyzer Geld gange“, brummlet de Erwin.
„Jesses, du hesch dene Kleferi doch nix verzellt,
oder? Du hesch uns doch nit blamiert? Ich wär
gottfroh, wenn mir des nie nit gmacht hätte. Ich hab
jo glei e liedrigs Gfühl debi gha.“
„Kei Wunder, dass dir nit wohl gsi isch, wo du doch
de ganz Zaschter vor de Grenz im Büschtehalter un in
de Strumpfhos versteggelt hesch.“ Er grinst e wenig
dezue, hebt aber de Zeigfinger: „Un dei Juchzger, wo
mer alles bei de Bank gregelt gha hen, den hör i au
hitt noch. Also zieg di jetz nit us dere Sach rus,
du bisch mit in dem Spiel drin. Mit ghange, mit
gfange, un fertig!“
S Bärbel het nix meh gsait, de Erwin au nit. Sie sin
ins Bett gange ohni gschwätzt. Nueme, nix gschwätzt
isch jo au gstritte.
Ohni Rueh het sich de Erwin im Bett umenander gwälzt,
bis dass er endlig gege Morge eigschlofe isch. Un
dann het s nem träumt: Er war gstorbe gsi un uffem
Weg zum Himmel. De Petrus isch vorem Himmelstor
gstande un het usgsehne wie de Finanzminister
Schäuble. Er het ne au glei z allererscht gfrogt, ob
er Steuersünde z beichte häb.
„Eigentlig jo nite, ich hab nueme de
Steuergerechtigkeit e weng nochgholfe. Wenn ich dra
denk, wie ich schaff, un wieviel Steuere ich zahle
sodd, un was mengmol für Schissdrägg mit mienem
Steuergeld gmacht wird, hab ich halt denkt, ich mueß
au e mol für mich ebbis mache.“
„Heiligs Gwitter, des isch aber e schlimmi un
schweri Sünd“, dunndert de Petrus, wo ussieht wie de
Schäuble.
Wehrt sich de Erwin: „Aber schu de Herr Jesus het
dertmols gsait, mei Reich isch nit vu dere Welt.“
Nueme gnutzt het s im Erwin nix, weil de Schäuble,
äh de Petrus, mit eme andere Bibelspruch kumme isch,
wo s heißt: Gib im Kaiser, was im Kaiser isch.
Kurz un guet, de Erwin het ins Fegfeuer mueße, un
vor lauter Schiss het er nit emol mitkriegt, wie
lang.
Wie us em Wasser zoge wacht er am Morge uff. Jetze
weiß er, was er z mache het. Er sait sienere Bärbel
nueme: „Ich gang noch schnell biem Finanzamt vorbei;
un wenn des guet verloffe isch, gange mer hitt Obend
wo schöner go esse.“ S Bärbel het s glei begriffe,
dass sich ihr Erwin selber azeige will, un e Stei
isch ere vum Herz gkeit.
De Obend im „Bäre“ in Oberlinde, mit Rehrücke un e
paar Viertili Rote isch lang, richtig denkwürdig un
schnuggelig verloffe für die zwei. So wohl isch s
ene schu lang nimmi gsi. So gege Zwölfi sin sie
denoo mit eme Taxi heimgfahre.
2.
Platz - Prosa:
Doris Leyser
Ä Gschichdli
vum Mergt
Eigendlich isch alles wie immer. Jeder baut sie
Schdand uf un basst uff, dass de Nochber nit z' noch
uf siere Grenze isch. Aber ebbis isch doch anderscht.
De Schdand vu de Härdepfel-Berde, seelig, isch immer
no leer. Sit vier Wuche isch dert ä Loch, wu immer
kleiner wird, well d' Blueme-Heidi un
Gmies-Chrischdl sich immer breiter mache. "Also mir
fehlt Berde eifach", seid Chrischdl. "Des seid grad
die Richtig", brummelt d’Heidi. "Due hesch doch jedi
Wuche mitere gstridde, well sie d’Härdepfel billiger
hergeh het als due dini verschrumbelde Bolle."
Schu kunnt Bärbel vu de andere Site un mues halt au
no ihr Senf dezue geh. "Was willsch due jetzt no
do", befzget d' Heidi. "Wenn ihr halt wider iber die
arm Berde schelde." "Schelde? Wege wämm het denn de
Mergtmeischter kumme miese um z vermidle." "Des war
nur well d’ Berde uf eimol au Rettig debie ka het.
Üserdem hesch due au bled gmacht, wu sie
Himmelschlissele mitbrocht het." "Blueme sin au mi
Gschäft. Frog mol de Fritz, wu sie de Litt verzehlt
het, dass sini Hiehner nit so zfriede sin, wie der
des allewiel sine fiene Wieber agit, wu sini Eier
kaufe." "Also, i hab d’ Berde mege", mischt sich
jetzt no de Eigen i. "Jo, well sie jede Munet ä Glas
Hunig bie dir kauft het un due dini Härdepfel
umäsuscht griegt hesch."
Dann kunnt no de Metzgerwilli dezue, wu immer meint,
er isch de Scheff vum Mergt, nur well er de grescht
Schdand het. "Was willsch jetzt due no do", geiferet
d' Bärbel. "Due kannsch ganz roig sie. I sieh
jedesmol wie due de Burgemeischderi immer ä
Kalbshäxli extra dezue gisch un so di große Schdand
bhalte willsch." "Un wenn du nit immer so
wunderfitzig rumluege dätsch, dätsch nämlich merge,
dass sie bi dir immer Epfel glaue." "Die Epfel were
nit glaut, die griege d' Kinder vu mir umäsuscht. I
bin jo nit so gizig wie due." "Gizig, also des mues
i mir nit sage lo, d' Kinder griege immer ä Wienerli
un wer mehr als 20 € zahlt, griegt ä Schtick Schpeck
dezue."
Wenn's hoch hergot derf natirlich de Becke-Peter nit
fehle. Er got glie uff d' Heidi los. "Due kannsch
froh si, dass due nit nebe mir bisch, ich dät dir
helfe, mit dienem viele Bluemezieg. Un des verstunke
Bluemewasser dätsch bie mir nit eifach iber de Blatz
leere." "Wenn de jetz nit uffhersch sagi allene,
dass due zwischedurch uffbackeni Weckli hesch."
"Schwätz doch kei so Schiessdreck, bie mir isch
alles frisch und selber bache. Sin dini Freilandrose
au wirklich immer vu dusse?" "Rutsch ma doch de
Buckel nab." "Un in mienem Brot wars letscht Mol ä
Hor", brielt d' Bärbel no hinderher. "Loss mi doch
in Roi, due mit dienene wurmige Epfel." "Gell, des
hab i au schu ghert", meint d' Chrischdl, "wege dämm
kumme ihri Kunde jetz au alli zu mir." "Aber nur so
lang, bis sie merge, dass due immer mit de Hand uff
d' Wog drucksch." "Des mach ich nur, well sie suscht
klemmt. I gib sogar allene immer ä bitzeli mehr
dezue." "Jo, wers glaubt." "Froge doch mol d' Frau
Dokter, wer die beschte Rahne het, die wu de Herr
Dokter immer so gern isst." "Aber d' Frau
Rechtsanwalt kunnt nur zu mir", geiferet d' Bärbel.
"Sie lobt mi frisch Gmies iber alles." "Nur well sie
denkt, do kennt fir ihr Mann ä Mol ä Gschäftli drin
sie. Die mergt doch au, dass due dich immer mit
allene alegsch."
"Ah, guede Morge Konrad, due kunnsch au immer
z'schpot!" "I mues halt erscht noch mini Viecher
versorge. Üßerdem wisse na doch, mi Biogmies mues
sorgfäldig ipackt were." "Des einzig was an dir Bio
isch, isch di biologisches Verschlofe. Immer rennsch
uns im Wäg rum, nur well de net usm Bett kunnsch."
"Wenn ich uffstand kann eych egal si. Un zuedem kumm
i so schpot well ihr immer nur stridde." "Due bisch
doch de Unruhestifter, well de mit dire Merktschese
immer iberall dra fahrsch. Peter weisch noch, wu
dini Weckli iber de ganz Blatz grugelet sin?" "Herma
bloß uff, dann hab i sie miese no billiger hergeh,
well s alli gsähne henn."
"Mensch, lenn mi jetz in Roi, i hab kei Zit zum
Schwätze, i mues jetzt mi Schdand uffbaue." Seids un
fahrt mit sire Schese de Bärbel in de Allerwerdeschd.
"I hilf da gli", bluschderet d' Bärbel sich uff un
griegt a ganz rode Molli. "Gang jetz, un mach das de
fertig wirsch, ball kumme die erschde Lit. Vergiss
aber nit, dini Epfel so hizlege, dass ma die brüne
Flecke nit sieht." "Besser un gsinder wie dini
hochzichdede, wu ussehne wie us Blaschdig, sin si
uff jede Fall." "Defir kauft si aber keiner, well
schu d' Mucke drahocke."
Midlerwiel schafft keiner me ebbis. Alli stenn in de
Middi un sage sich alli Schand. Aber uff eimol sin
alli roig. De Mergtmeischter isch im Amarsch un
hindedra ä jungs Froilein.
"Was isch denn bie eych los?" "Mir halde nur unser
morgendlichs Schwätzli", seit de Eigen, un alli
grinse. "Schen, dann horche mol alli her. Des isch
s' Froilein Monika, d' Enkelin vu de Berde. Si het
ab hit des Schdand vu ihre Oma un i hoff, ihr nemme
sie nett uff un helfere so guets got." D' Heidi
zupft sich de Schurz zrecht un got mit ihrem
Sundigsgsicht uff d' Monika zue. "Herzlich willkumme
bi uns uffm Mergt. I bin die Schdandnochberi un frei
mie so arg. Isch des schen, dass de Berde ihr
Schdand in de Familie blibt. D' Berde war jo so ä
guedi Seel. Sie het viel verzehlt vu dir. Willsch au
Härdepfel verkaufe?" "Nei, i hab ä homepadischi
Usbildung gmacht un hab jetz agfange Salbene un so
Zieg selberzmache. I verkauf El us Gridder zum
Massiere un zum Heile vu Usschläg, au Salbi fir d'
Hütt un sogar Schambon üs Kammille, wenns uffm Kopf
bisst." "Jo, die arm Berde, mir henn sie so gern ka",
seid Chrischdl un git de Monika d' Hand. "I bin vu
de andere Site vu dir." "Jetz schwätze doch nit
soviel uff des Maidli i", fahrt de Peter dezwische.
Der het sich noch schnell de Schnurrbart zwirblet.
"Aber i frei mi au, wu hesch denn dini Sache, mir
Männer helfe gern de Schdand uffbaue." Alli stelle
sich nachenander de Monika vor un jeder seid, wie
gern er d' Berde mege het. D' Männer baue de Schdand
uff un d' Heidi stellt noch ä Bluemestrießli
obedruff. Alli helfe de Monika, die het ä richdigi
Freid. Wu alles fertig isch kunnt de Peter mit eme
Korb Bredschele un de Konrad spendiert ä Rundi vu
sinem Biosaft. Alli sin richtig zfriede.
"Gell Monika, bi uns ischs schen", seit de Willi. "Due
wirsch merge, jeder hilft jedem, nie gits ä bes
Wort. Mir sin alli ä großi Familie." Dämm stimme
alli zue un nicke mit'm Kopf. De Mergtmeischter
verabschiedet sich, denn er mues zruck ins Rothus.
Er drillt sich nomol rum, aber alles isch friedlich.
"Komisch", denkt er nur.
Langsam kumme die erschde Kunde un jeder got zu
sinem Schdand.
3.
Platz - Prosa
Ulrike
Derndinger
D’
Mohnbluemefrau
Kuehauge starre si an. Si pfetzt d’Auge zämme, awer
si sieht rächt: Ä Kueh mit rosige Naselecher luegt
si an, mit eme glänzige Muul. Ä Lache drehnt vun
irgendwoher, es rauscht im Ohr. Schmerze triibe si
innerlich im Ringe rum. Escape, Flucht; wo druggt
mer des Programm weg?
Mit schwere Verletzunge isch d’Evi igliifert worre.
Si isch mit em Rad unter ä Laschtwage groote un wär
fascht verbluetet. Vun dem allem weiß si nix meh,
nur was vorem Unfall gsin isch, des weiß si wohl: si
het Krach ghet mit em. Er isch bsoffe gsin. Widder
mol.
Widerwillig wacht d’Evi uff, hätt wotte
witterdämmere, abtauche in warme Schmerzmittelbäder.
Aber si niächtere si uss un an eme scheene Dag luegt
si an de Kuehpostkarte uffem Nachttischli vorbey un
sieht ä Berg näbe sich im ander Bett. Im
Altwibernachthemm mit Mohnblueme druff tirmt sich ä
Frau, bruun bis zu de Ellebeege und rund wiä ä
frischer Hefezopf.
D’Mohnbluemefrau schwätzt vil. D’Evi mag nit rede.
Zue vil het si sich in de letschte Johre s’Muul
fusslig babbelt, het bettelt, het bittelt, het
briält, het gschumpfe un gjomert in de letschte
Johre.
Statt mit ere Kontakt uffznämme, studiirt d’Evi diä
Frau, duet si wiä ä Buech läse. S’Schnurrbärtli
heißt: Schlechti Auge oder zittrigi Hand, wu kei
Pinzette meh hebe kann. Graui kurzi Hoor, wu fludrig
abstehn, heiße: Ä eifacher Schnitt duet’ses au zum
Schaffe. Ä zartbitterschokladigs Lache, alli paar
Minutte russglacht, heißt wohl: Eifachs Läbe, aber
z’friede. Ei Fueß vun de Mohnbluemefrau luegt unter
de Bettdecki vor, wiä ä blauroter doter Fisch,
krankhaft glänzig un schuppig. Was liest mer do
druss? D’Evi drillt sich weg. „Ich hab nur noch
kranki Litt um mich,“ schiäßt’s ere ins Herz.
D’Evi findet kei d’Rueh, si denkt an de Mann, wu
jetzt daheim bsoffe uff em Kanapee leyt, der Mann,
wu ihrer sin soll. Er isch ere so fremd, kummt ere
so unvermisst doher un steert si. Am liäbschte wott
si ne amputiere uss ihrem Läbe – di Fehlanzeig vun
demm, was si sich versproche hän, was si sich
versproche het. D’Mohnbluemefrau schnarcht
friedlich. D’Evi gspiirt, wiäs ere heiß wurd vor
Wuet. In ihre tobt ä Kriäg un di do het ä gueti Rueh!
An eme Morge macht sich d’Bettnochberi Sorge,
s’geht’s debi um d’Hiehner, soviil d’Evi mitkriägt.
„Hesch ne Wasser gän? Hesch d’Eier ussgnumme?
Morgens Weise, mittags Kraftfuetter un obends Griäns,
no lege si besser. Un schwätzsch als emol mit ne,
des sin si vun mir gwehnt.“ „Diä Sorge wott ich han“,
winscht sich d’Evi. Si gspiirts im Hals pulse.
Bi de Lymphdrainage verkauft d’Mohnbluemefrau, wu
schiints Bieri isch, zu allere Unrueh dezue ä Balle
Strauh per Telefon, un vorem Dokter macht si Witz
ibbers neye Hüftg’lenk: „Es sott ä Schmiernippel han,
wiä bim Bulldogg. No kinnt mers ifette, wenn’s nimmi
rundlauft!“ De Dokter luegt drii wiä ä alter
Mercedes.
Un wenn als alli ussg’lacht hän noch denne
Vorstellunge, lehnt si sich zu de Evi nibber un sait:
„Habi nit rächt?“
Hit muess d’Evi zum erschte Mol mitlache – obwohl si
grad ä schweri Entscheidung troffe het. Si will sich
trenne vun ihrem Mann, mit dem si immerhin ä Hus
baut het un in drey Vereine isch. Si het gruusigi
Moris devor, dass si im Dorf bees verhandelt wurd:
„Des macht mer doch nit, der arme Mann ellein losse!“
In de folgende Nacht passiert ebbis Komischs.
D’Bieri un d’Evi briäle zum Erbarme so lutt, dass es
d’Nachtschwester uffem Gang heert. Beidi Fraue
schloofe un schaffe gheerig in ihre Neschter. D’Evi
hiilt un jomert wiä ä Schloßgschpenscht,
d’Mohnbluemefrau haut mit beide Händ fescht uffs
Plümo un briält „Geh weg!“.
Do wacht d’Evi uff und frogt, noch dusslig halber im
Traum: „Wer soll weggehn?“.
Unni s’Liecht anz’mache, im duschtere Zimmer, sait
d’ander, au grad verwacht:
„Ich hab vun minnem dode Mann traimt.“
„…“
„Ich bin unter unserem Gaishirtlibaum g’sesse un er
het mi bedroht. Eimol isch er de Deifel gsin, dann
widder ganz normal er.“
„S’isch alles guet. Nur ä beeser Traum. Versueche
Si, widder in de Schloof z’kumme.“
„Mach ich. De Schloof loss ich mir vun demm wiäschte
Keip doch nit vermassle. Guet Nacht … odder habi nit
rächt?“
D’Evi nickt im Dunkle.
Wiä als Bestätigung lupft drno d’Mohnbluemefrau
äweng hinte hoch un losst ä geräuschvoller Wind ab.
Dann heert d’Evi, wiäs si sich wegdrillt un sich mit
eme luschtvolle „Ahhh!“ ins Kisse neschtet.
S’Zimmer isch ganz hell worre. Schiints isch de Mond
uffgange. Ä Wiili luegt d’Evi de Bieri uff de
krummgschaffte Buckel. Si duet druss läse: Viil
g’schafft un viili, viili schweri Laschte trage –
aber nit broche.
D’Evi merkt, dass d’Mohnblueme uffem Nachthemm in
dem diffuse Liächt ganz schwarz ussähne. Awer in
ihre Träne glitzere si wiä im ä Kaleidoskop.