Mundartwettbewerb 2010 - Prosa-Texte


1. Platz Prosa:

Frank Huttelmeier


Steuersünder


Wie alli Dunschtigobend hen sie sich am Stammtisch im „Schwabetörli“ z Friburg gtroffe, un s isch, wie immer, hoch her gange. Nueme diesmol nite so luschdig wie sunschd, nai mengmol richdig nigglig. Soll s Land die Steuer-CD kaufe oder nite, isch dischbediert wore.

„Ich mein, sie sodde sie kaufe. Ich weiß, des het e weng e Gschmäggli, aber die CD z kaufe, des isch immer no weniger Uurecht, als wie selli, wo s Land un seini Mensche um Steuere bscheiße, ohni Strof renne z losse. Steuerbetrug des isch nämlig e Verbreche, mein ich. Ich dät so ebbis nie nit mache“, trompetet de Albert, wo bei de Stadt schafft.
„Du kannsch jo au gar nit in Versuchung kumme. Wo willsch Du Sesselfurzer au Schwarzgeld hernemme, hä?“ bruddelt de Karli, wo e Bäckerei het. Aber Schwarzgeld, wirft er sich in d Brust, dät er uff gar kei Fall us em Ländli schaffe.
De Bernhard, wo e Apothek het, dät au kei Geld in d Schweiz schmuggle, sait er wenigstens un meint wie de Hochwürde bei de Predigt: „Ehrlig währt am längschde.“

„Do fehlt dir ei Buchstabe“, bringt de Erwin, wo e Sanitärgschäft het, hämisch hinte vor. „Ehrlig währt s nämlig am längschde, wenn de zu ebbis kumme willsch, also mueß mer ebbis mache.“
„Ihr drei“, regt sich denoo de Erwin uff, „ihr mache grad so, wie wenn ihr ganz sufer wäre, sozusage ehrligi Steuerbürger! Do mueß i grad lutt nuslache. Dann hesch also Du dei türkischi Butzfrau ganz gwiss agmeldet, gell Albert, oder am End viellicht doch nit? Un Du Bernhard, hesch, als ehrlige Steuerbürger, jo d Astreicherärbet in dienem Huus ganz gwiss vum e Handwerksbetrieb, wo au Steuere zahlt, mache losse, ohni gloge? Aber seller Kombi, wo in dere Zitt als vor dienem Huus gstande isch, het komischerwies kei Firmeuffschrift gha“, bringt de Erwin schu e bizzili hintervotzig vu hinte füre. „Un vu dir, Karli, wisse mir doch alli, dass z Nacht in dienere Backstub Litt schaffe, wo nit gmeldet sin un au kei Tarifvertrag hen, gell?“

Jetz isch de Erwin erscht richtig in de Wolle. „Ich will do demit nueme sage, dass ihr drei s letscht Recht hän, mit Stei uff anderi z schmeiße, so lang ihr selber Dreck am Stecke hen, ihr ehrligi Steuerbürger vu eigene Gnade. Merke Euch, dass der nit mit Stei werfe sodd, wo im Glashuus hoggt!“

Im Erwin isch de Obend jetz verdorbe, er zahlt, sait adje zu seine Stammtischbrüder un geht. Uff de Heimfahrt fangt er a saumäßig z schwitze. Er denkt halt an sei Geld, wo er in de Schwyz parkt het, un was do alles viellicht bassiere könnt. Au wenn s keini Millione sin, wie bie de Großkopfete, aber s het ne schu mordsmäßig ume triebe.

Deheim akumme, merkt sei Bärbel glei, dass ihr Erwin nit so recht druff isch. „Hen ihr gschtritte hitt, oder was isch mit dir los?“ frogt sie.
„Nai, gstritte nit, aber s isch halt um unser Schwyzer Geld gange“, brummlet de Erwin.
„Jesses, du hesch dene Kleferi doch nix verzellt, oder? Du hesch uns doch nit blamiert? Ich wär gottfroh, wenn mir des nie nit gmacht hätte. Ich hab jo glei e liedrigs Gfühl debi gha.“

„Kei Wunder, dass dir nit wohl gsi isch, wo du doch de ganz Zaschter vor de Grenz im Büschtehalter un in de Strumpfhos versteggelt hesch.“ Er grinst e wenig dezue, hebt aber de Zeigfinger: „Un dei Juchzger, wo mer alles bei de Bank gregelt gha hen, den hör i au hitt noch. Also zieg di jetz nit us dere Sach rus, du bisch mit in dem Spiel drin. Mit ghange, mit gfange, un fertig!“
S Bärbel het nix meh gsait, de Erwin au nit. Sie sin ins Bett gange ohni gschwätzt. Nueme, nix gschwätzt isch jo au gstritte.
Ohni Rueh het sich de Erwin im Bett umenander gwälzt, bis dass er endlig gege Morge eigschlofe isch. Un dann het s nem träumt: Er war gstorbe gsi un uffem Weg zum Himmel. De Petrus isch vorem Himmelstor gstande un het usgsehne wie de Finanzminister Schäuble. Er het ne au glei z allererscht gfrogt, ob er Steuersünde z beichte häb.
„Eigentlig jo nite, ich hab nueme de Steuergerechtigkeit e weng nochgholfe. Wenn ich dra denk, wie ich schaff, un wieviel Steuere ich zahle sodd, un was mengmol für Schissdrägg mit mienem Steuergeld gmacht wird, hab ich halt denkt, ich mueß au e mol für mich ebbis mache.“
„Heiligs Gwitter, des isch aber e schlimmi un schweri Sünd“, dunndert de Petrus, wo ussieht wie de Schäuble.
Wehrt sich de Erwin: „Aber schu de Herr Jesus het dertmols gsait, mei Reich isch nit vu dere Welt.“
Nueme gnutzt het s im Erwin nix, weil de Schäuble, äh de Petrus, mit eme andere Bibelspruch kumme isch, wo s heißt: Gib im Kaiser, was im Kaiser isch.
Kurz un guet, de Erwin het ins Fegfeuer mueße, un vor lauter Schiss het er nit emol mitkriegt, wie lang.

Wie us em Wasser zoge wacht er am Morge uff. Jetze weiß er, was er z mache het. Er sait sienere Bärbel nueme: „Ich gang noch schnell biem Finanzamt vorbei; un wenn des guet verloffe isch, gange mer hitt Obend wo schöner go esse.“ S Bärbel het s glei begriffe, dass sich ihr Erwin selber azeige will, un e Stei isch ere vum Herz gkeit.

De Obend im „Bäre“ in Oberlinde, mit Rehrücke un e paar Viertili Rote isch lang, richtig denkwürdig un schnuggelig verloffe für die zwei. So wohl isch s ene schu lang nimmi gsi. So gege Zwölfi sin sie denoo mit eme Taxi heimgfahre.
 


2. Platz - Prosa:

Doris Leyser

Ä Gschichdli vum Mergt

Eigendlich isch alles wie immer. Jeder baut sie Schdand uf un basst uff, dass de Nochber nit z' noch uf siere Grenze isch. Aber ebbis isch doch anderscht. De Schdand vu de Härdepfel-Berde, seelig, isch immer no leer. Sit vier Wuche isch dert ä Loch, wu immer kleiner wird, well d' Blueme-Heidi un Gmies-Chrischdl sich immer breiter mache. "Also mir fehlt Berde eifach", seid Chrischdl. "Des seid grad die Richtig", brummelt d’Heidi. "Due hesch doch jedi Wuche mitere gstridde, well sie d’Härdepfel billiger hergeh het als due dini verschrumbelde Bolle."
Schu kunnt Bärbel vu de andere Site un mues halt au no ihr Senf dezue geh. "Was willsch due jetzt no do", befzget d' Heidi. "Wenn ihr halt wider iber die arm Berde schelde." "Schelde? Wege wämm het denn de Mergtmeischter kumme miese um z vermidle." "Des war nur well d’ Berde uf eimol au Rettig debie ka het. Üserdem hesch due au bled gmacht, wu sie Himmelschlissele mitbrocht het." "Blueme sin au mi Gschäft. Frog mol de Fritz, wu sie de Litt verzehlt het, dass sini Hiehner nit so zfriede sin, wie der des allewiel sine fiene Wieber agit, wu sini Eier kaufe." "Also, i hab d’ Berde mege", mischt sich jetzt no de Eigen i. "Jo, well sie jede Munet ä Glas Hunig bie dir kauft het un due dini Härdepfel umäsuscht griegt hesch."
Dann kunnt no de Metzgerwilli dezue, wu immer meint, er isch de Scheff vum Mergt, nur well er de grescht Schdand het. "Was willsch jetzt due no do", geiferet d' Bärbel. "Due kannsch ganz roig sie. I sieh jedesmol wie due de Burgemeischderi immer ä Kalbshäxli extra dezue gisch un so di große Schdand bhalte willsch." "Un wenn du nit immer so wunderfitzig rumluege dätsch, dätsch nämlich merge, dass sie bi dir immer Epfel glaue." "Die Epfel were nit glaut, die griege d' Kinder vu mir umäsuscht. I bin jo nit so gizig wie due." "Gizig, also des mues i mir nit sage lo, d' Kinder griege immer ä Wienerli un wer mehr als 20 € zahlt, griegt ä Schtick Schpeck dezue."
Wenn's hoch hergot derf natirlich de Becke-Peter nit fehle. Er got glie uff d' Heidi los. "Due kannsch froh si, dass due nit nebe mir bisch, ich dät dir helfe, mit dienem viele Bluemezieg. Un des verstunke Bluemewasser dätsch bie mir nit eifach iber de Blatz leere." "Wenn de jetz nit uffhersch sagi allene, dass due zwischedurch uffbackeni Weckli hesch." "Schwätz doch kei so Schiessdreck, bie mir isch alles frisch und selber bache. Sin dini Freilandrose au wirklich immer vu dusse?" "Rutsch ma doch de Buckel nab." "Un in mienem Brot wars letscht Mol ä Hor", brielt d' Bärbel no hinderher. "Loss mi doch in Roi, due mit dienene wurmige Epfel." "Gell, des hab i au schu ghert", meint d' Chrischdl, "wege dämm kumme ihri Kunde jetz au alli zu mir." "Aber nur so lang, bis sie merge, dass due immer mit de Hand uff d' Wog drucksch." "Des mach ich nur, well sie suscht klemmt. I gib sogar allene immer ä bitzeli mehr dezue." "Jo, wers glaubt." "Froge doch mol d' Frau Dokter, wer die beschte Rahne het, die wu de Herr Dokter immer so gern isst." "Aber d' Frau Rechtsanwalt kunnt nur zu mir", geiferet d' Bärbel. "Sie lobt mi frisch Gmies iber alles." "Nur well sie denkt, do kennt fir ihr Mann ä Mol ä Gschäftli drin sie. Die mergt doch au, dass due dich immer mit allene alegsch."
"Ah, guede Morge Konrad, due kunnsch au immer z'schpot!" "I mues halt erscht noch mini Viecher versorge. Üßerdem wisse na doch, mi Biogmies mues sorgfäldig ipackt were." "Des einzig was an dir Bio isch, isch di biologisches Verschlofe. Immer rennsch uns im Wäg rum, nur well de net usm Bett kunnsch." "Wenn ich uffstand kann eych egal si. Un zuedem kumm i so schpot well ihr immer nur stridde." "Due bisch doch de Unruhestifter, well de mit dire Merktschese immer iberall dra fahrsch. Peter weisch noch, wu dini Weckli iber de ganz Blatz grugelet sin?" "Herma bloß uff, dann hab i sie miese no billiger hergeh, well s alli gsähne henn."

"Mensch, lenn mi jetz in Roi, i hab kei Zit zum Schwätze, i mues jetzt mi Schdand uffbaue." Seids un fahrt mit sire Schese de Bärbel in de Allerwerdeschd. "I hilf da gli", bluschderet d' Bärbel sich uff un griegt a ganz rode Molli. "Gang jetz, un mach das de fertig wirsch, ball kumme die erschde Lit. Vergiss aber nit, dini Epfel so hizlege, dass ma die brüne Flecke nit sieht." "Besser un gsinder wie dini hochzichdede, wu ussehne wie us Blaschdig, sin si uff jede Fall." "Defir kauft si aber keiner, well schu d' Mucke drahocke."
Midlerwiel schafft keiner me ebbis. Alli stenn in de Middi un sage sich alli Schand. Aber uff eimol sin alli roig. De Mergtmeischter isch im Amarsch un hindedra ä jungs Froilein.
"Was isch denn bie eych los?" "Mir halde nur unser morgendlichs Schwätzli", seit de Eigen, un alli grinse. "Schen, dann horche mol alli her. Des isch s' Froilein Monika, d' Enkelin vu de Berde. Si het ab hit des Schdand vu ihre Oma un i hoff, ihr nemme sie nett uff un helfere so guets got." D' Heidi zupft sich de Schurz zrecht un got mit ihrem Sundigsgsicht uff d' Monika zue. "Herzlich willkumme bi uns uffm Mergt. I bin die Schdandnochberi un frei mie so arg. Isch des schen, dass de Berde ihr Schdand in de Familie blibt. D' Berde war jo so ä guedi Seel. Sie het viel verzehlt vu dir. Willsch au Härdepfel verkaufe?" "Nei, i hab ä homepadischi Usbildung gmacht un hab jetz agfange Salbene un so Zieg selberzmache. I verkauf El us Gridder zum Massiere un zum Heile vu Usschläg, au Salbi fir d' Hütt un sogar Schambon üs Kammille, wenns uffm Kopf bisst." "Jo, die arm Berde, mir henn sie so gern ka", seid Chrischdl un git de Monika d' Hand. "I bin vu de andere Site vu dir." "Jetz schwätze doch nit soviel uff des Maidli i", fahrt de Peter dezwische. Der het sich noch schnell de Schnurrbart zwirblet. "Aber i frei mi au, wu hesch denn dini Sache, mir Männer helfe gern de Schdand uffbaue." Alli stelle sich nachenander de Monika vor un jeder seid, wie gern er d' Berde mege het. D' Männer baue de Schdand uff un d' Heidi stellt noch ä Bluemestrießli obedruff. Alli helfe de Monika, die het ä richdigi Freid. Wu alles fertig isch kunnt de Peter mit eme Korb Bredschele un de Konrad spendiert ä Rundi vu sinem Biosaft. Alli sin richtig zfriede.
"Gell Monika, bi uns ischs schen", seit de Willi. "Due wirsch merge, jeder hilft jedem, nie gits ä bes Wort. Mir sin alli ä großi Familie." Dämm stimme alli zue un nicke mit'm Kopf. De Mergtmeischter verabschiedet sich, denn er mues zruck ins Rothus. Er drillt sich nomol rum, aber alles isch friedlich. "Komisch", denkt er nur.

Langsam kumme die erschde Kunde un jeder got zu sinem Schdand.
 


3. Platz - Prosa

Ulrike Derndinger
 

D’ Mohnbluemefrau

Kuehauge starre si an. Si pfetzt d’Auge zämme, awer si sieht rächt: Ä Kueh mit rosige Naselecher luegt si an, mit eme glänzige Muul. Ä Lache drehnt vun irgendwoher, es rauscht im Ohr. Schmerze triibe si innerlich im Ringe rum. Escape, Flucht; wo druggt mer des Programm weg?
Mit schwere Verletzunge isch d’Evi igliifert worre. Si isch mit em Rad unter ä Laschtwage groote un wär fascht verbluetet. Vun dem allem weiß si nix meh, nur was vorem Unfall gsin isch, des weiß si wohl: si het Krach ghet mit em. Er isch bsoffe gsin. Widder mol.

Widerwillig wacht d’Evi uff, hätt wotte witterdämmere, abtauche in warme Schmerzmittelbäder. Aber si niächtere si uss un an eme scheene Dag luegt si an de Kuehpostkarte uffem Nachttischli vorbey un sieht ä Berg näbe sich im ander Bett. Im Altwibernachthemm mit Mohnblueme druff tirmt sich ä Frau, bruun bis zu de Ellebeege und rund wiä ä frischer Hefezopf.

D’Mohnbluemefrau schwätzt vil. D’Evi mag nit rede. Zue vil het si sich in de letschte Johre s’Muul fusslig babbelt, het bettelt, het bittelt, het briält, het gschumpfe un gjomert in de letschte Johre.
Statt mit ere Kontakt uffznämme, studiirt d’Evi diä Frau, duet si wiä ä Buech läse. S’Schnurrbärtli heißt: Schlechti Auge oder zittrigi Hand, wu kei Pinzette meh hebe kann. Graui kurzi Hoor, wu fludrig abstehn, heiße: Ä eifacher Schnitt duet’ses au zum Schaffe. Ä zartbitterschokladigs Lache, alli paar Minutte russglacht, heißt wohl: Eifachs Läbe, aber z’friede. Ei Fueß vun de Mohnbluemefrau luegt unter de Bettdecki vor, wiä ä blauroter doter Fisch, krankhaft glänzig un schuppig. Was liest mer do druss? D’Evi drillt sich weg. „Ich hab nur noch kranki Litt um mich,“ schiäßt’s ere ins Herz.

D’Evi findet kei d’Rueh, si denkt an de Mann, wu jetzt daheim bsoffe uff em Kanapee leyt, der Mann, wu ihrer sin soll. Er isch ere so fremd, kummt ere so unvermisst doher un steert si. Am liäbschte wott si ne amputiere uss ihrem Läbe – di Fehlanzeig vun demm, was si sich versproche hän, was si sich versproche het. D’Mohnbluemefrau schnarcht friedlich. D’Evi gspiirt, wiäs ere heiß wurd vor Wuet. In ihre tobt ä Kriäg un di do het ä gueti Rueh!

An eme Morge macht sich d’Bettnochberi Sorge, s’geht’s debi um d’Hiehner, soviil d’Evi mitkriägt.
„Hesch ne Wasser gän? Hesch d’Eier ussgnumme? Morgens Weise, mittags Kraftfuetter un obends Griäns, no lege si besser. Un schwätzsch als emol mit ne, des sin si vun mir gwehnt.“ „Diä Sorge wott ich han“, winscht sich d’Evi. Si gspiirts im Hals pulse.
Bi de Lymphdrainage verkauft d’Mohnbluemefrau, wu schiints Bieri isch, zu allere Unrueh dezue ä Balle Strauh per Telefon, un vorem Dokter macht si Witz ibbers neye Hüftg’lenk: „Es sott ä Schmiernippel han, wiä bim Bulldogg. No kinnt mers ifette, wenn’s nimmi rundlauft!“ De Dokter luegt drii wiä ä alter Mercedes.
Un wenn als alli ussg’lacht hän noch denne Vorstellunge, lehnt si sich zu de Evi nibber un sait: „Habi nit rächt?“
Hit muess d’Evi zum erschte Mol mitlache – obwohl si grad ä schweri Entscheidung troffe het. Si will sich trenne vun ihrem Mann, mit dem si immerhin ä Hus baut het un in drey Vereine isch. Si het gruusigi Moris devor, dass si im Dorf bees verhandelt wurd: „Des macht mer doch nit, der arme Mann ellein losse!“

In de folgende Nacht passiert ebbis Komischs. D’Bieri un d’Evi briäle zum Erbarme so lutt, dass es d’Nachtschwester uffem Gang heert. Beidi Fraue schloofe un schaffe gheerig in ihre Neschter. D’Evi hiilt un jomert wiä ä Schloßgschpenscht, d’Mohnbluemefrau haut mit beide Händ fescht uffs Plümo un briält „Geh weg!“.
Do wacht d’Evi uff und frogt, noch dusslig halber im Traum: „Wer soll weggehn?“.
Unni s’Liecht anz’mache, im duschtere Zimmer, sait d’ander, au grad verwacht:
„Ich hab vun minnem dode Mann traimt.“
„…“
„Ich bin unter unserem Gaishirtlibaum g’sesse un er het mi bedroht. Eimol isch er de Deifel gsin, dann widder ganz normal er.“
„S’isch alles guet. Nur ä beeser Traum. Versueche Si, widder in de Schloof z’kumme.“
„Mach ich. De Schloof loss ich mir vun demm wiäschte Keip doch nit vermassle. Guet Nacht … odder habi nit rächt?“
D’Evi nickt im Dunkle.
Wiä als Bestätigung lupft drno d’Mohnbluemefrau äweng hinte hoch un losst ä geräuschvoller Wind ab. Dann heert d’Evi, wiäs si sich wegdrillt un sich mit eme luschtvolle „Ahhh!“ ins Kisse neschtet.

S’Zimmer isch ganz hell worre. Schiints isch de Mond uffgange. Ä Wiili luegt d’Evi de Bieri uff de krummgschaffte Buckel. Si duet druss läse: Viil g’schafft un viili, viili schweri Laschte trage – aber nit broche.
D’Evi merkt, dass d’Mohnblueme uffem Nachthemm in dem diffuse Liächt ganz schwarz ussähne. Awer in ihre Träne glitzere si wiä im ä Kaleidoskop.



 

 

 

© 2010 - alemannisch.de